Η είδηση είναι απλή. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης προαναγγέλλει ρύθμιση για τα ηλεκτρικά πατίνια και δηλώνει ότι, προσωπικά, θα ήθελε να απαγορευτούν. Δεν είναι η πρώτη φορά που η απάντηση σε ένα υπαρκτό πρόβλημα έρχεται με τη μορφή της απαγόρευσης. Είναι όμως άλλη μια ψηφίδα σε ένα μοτίβο που αρχίζει να φαίνεται ξεκάθαρα.
Γιατί τα πατίνια δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά. Εμφανίστηκαν γιατί ένας νέος άνθρωπος στην Αθήνα δεν έχει αξιόπιστη, γρήγορη και οικονομική μετακίνηση. Εμφανίστηκαν γιατί η πόλη δεν σχεδιάστηκε ποτέ για εκείνους που δεν έχουν αυτοκίνητο. Εμφανίστηκαν γιατί το σύστημα άφησε ένα κενό — και το κενό αυτό το κάλυψαν οι ίδιοι οι πολίτες.
Και τώρα;
Τώρα το κράτος ανακαλύπτει ότι υπάρχει πρόβλημα.
Ναι, υπάρχουν ατυχήματα. Ναι, υπάρχει χάος. Ναι, υπάρχουν ευθύνες.
Αλλά η απάντηση δεν είναι να εξαφανίσεις το μέσο. Είναι να φτιάξεις το περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί.
Αλλιώς, ας το πούμε καθαρά:
Δεν φταίνε τα πατίνια. Φταίει ότι δεν μπορείς να οργανώσεις ούτε το πεζοδρόμιο.
Και εδώ αρχίζει το επικίνδυνο σημείο.
Γιατί δεν μιλάμε μόνο για τα πατίνια.
Όταν η πολιτική απάντηση αρχίζει να γίνεται «απαγόρευση» σε ό,τι δεν ελέγχεται, τότε το όριο μετακινείται. Σήμερα ένα μέσο μετακίνησης. Αύριο κάτι άλλο που θεωρείται «επικίνδυνο». Μεθαύριο κάτι που απλώς δεν χωράει στο μοντέλο που θέλεις να επιβάλεις.
Και κάπου εκεί γεννιέται το ερώτημα που δεν είναι καθόλου υπερβολικό:
Μέχρι πού φτάνει αυτό;
Γιατί μια κοινωνία που δεν οργανώνεται, αλλά απλώς κόβει, δεν προστατεύει τους πολίτες της. Τους περιορίζει.
Και μια γενιά που μαθαίνει να της αφαιρούν επιλογές αντί να της δίνουν υποδομές, δεν γίνεται πιο ασφαλής.
Γίνεται πιο εξαρτημένη.
Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο από ένα πατίνι στον δρόμο.