Υπάρχουν στιγμές που οι πολιτικές διαφωνίες οφείλουν να μπαίνουν στην άκρη μπροστά σε κάτι βαθύτερο: την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ίδιας της έννοιας της δημοσιογραφίας.
Η ιστορία των «δημοσιογράφων-πιστολιών», που οικοδομούν παρουσία μέσα από την απαξίωση, τη χυδαιότητα και τη συνεχή προσωπική επίθεση, με βρίσκει απόλυτα αντίθετο. Και μπορεί η Ντόρα Μπακογιάννη να με βρίσκει απέναντί της σε πολλά πολιτικά ζητήματα, όμως όχι σε αυτό.
Σέβομαι απόλυτα μία γυναίκα που υπερασπίζεται τη μνήμη και την τιμή ανθρώπων που αγαπά, ειδικά όταν εκείνοι δεν βρίσκονται πια στη ζωή για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αυτό δεν είναι θέμα κόμματος. Είναι θέμα χαρακτήρα.
Και εδώ αρχίζει μια μεγαλύτερη συζήτηση.
Γιατί στην περίπτωση του Γιώργου Τράγκα δεν υπήρξε η ίδια «τύχη». Μετά τον θάνατό του ειπώθηκαν αμέτρητα πράγματα, γράφτηκαν χαρακτηρισμοί, στήθηκαν δημόσια δικαστήρια, χωρίς ποτέ —τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή— να στοιχειοθετηθούν πολλά από όσα παρουσιάστηκαν σχεδόν ως δεδομένα. Και όταν ένας άνθρωπος δεν βρίσκεται εν ζωή, η κοινωνία οφείλει να είναι διπλά προσεκτική. Όχι επειδή οι νεκροί πρέπει να αγιοποιούνται, αλλά επειδή δεν μπορούν να απαντήσουν.
Το «Εν Ελλάδι» συμφωνεί απόλυτα με τη θέση της Ντόρας Μπακογιάννη πάνω σε αυτό το ζήτημα. Και, ανεξάρτητα από πολιτικές διαφωνίες, δείχνει ότι κουβαλά μέσα της κάτι από το πολιτικό και ανθρώπινο αποτύπωμα τόσο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη όσο και του Παύλου Μπακογιάννη και σε θέματα προάσπισης όσων αγαπάει δεν κάνει πίσω και στις αξίες οφείλουμε όλοι να μην κάνουμε πίσω
Ο Παύλος Μπακογιάννης ίσως να ήταν μία από τις μεγαλύτερες χαμένες ευκαιρίες αυτής της χώρας. Όχι γιατί θα έσωζε «μαγικά» την Ελλάδα, αλλά γιατί εκπροσωπούσε μια πολιτική και δημοσιογραφική αντίληψη που προσπάθησε να χτίσει γέφυρες αντί να επενδύει στον εμφύλιο χαρακωμάτων που ακόμα κουβαλά η δημόσια ζωή.
Κάποια στιγμή, λοιπόν, πρέπει να ανοίξει πραγματικά η μεγάλη κουβέντα:
Τι είναι δημοσιογραφία;
Ποιο λειτούργημα αφήσαμε να πεθάνει;
Και κυρίως, πώς διαχωρίζονται οι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες από την καθοδήγηση της ενημέρωσης;
Γιατί ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος αλληλεξάρτησης, πιέσεων, εκβιασμών και ανταλλαγμάτων. Άλλοτε άμεσα, άλλοτε έμμεσα. Οι τεχνικές είναι γνωστές σε όλους όσοι έχουν βρεθεί κοντά στον χώρο της ενημέρωσης.
Και όσο η δημοσιογραφία λειτουργεί είτε σαν μηχανισμός εξόντωσης είτε σαν εργαλείο εξυπηρέτησης, η κοινωνία θα χάνει την εμπιστοσύνη της όχι μόνο στα Μέσα αλλά και στην ίδια την αλήθεια.
Μακάρι η Ντόρα Μπακογιάννη να προχωρήσει αυτή τη στιγμή πέρα από μια προσωπική δικαίωση και να ανοίξει μια συνολικότερη συζήτηση για τα όρια, τις ευθύνες και την παρακμή της ελληνικής δημοσιογραφίας.
Γιατί η χώρα δικαιούται ένα αύριο όπου η ενημέρωση δεν θα είναι ούτε όπλο εκβιασμού ούτε όργανο εξουσίας.
Περισσότερα: https://www.zougla.gr/politiki/ntora-kai-alexia-bakogianni-i-dimosiografia-den-einai-oplo-ekviasmou-diasyrmou-kai-kanivalismou/