Σας είπα ότι αυτή η ιστορία δεν θα ειπωθεί γραμμικά.
Θα κινηθώ μέσα στον χρόνο όπως το αισθάνομαι εγώ. Γιατί μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω τι πραγματικά συνέβη.
Και κάποια στιγμή φτάνουμε στα τελευταία χρόνια.
Είδα τον Γιώργο Τράγκα να κάνει πολιτικές αναλύσεις μπροστά από ένα κινητό τηλέφωνο. Ένα απλό κινητό. Ούτε καν κάτι ιδιαίτερο τεχνικά, κατά την άποψή μου.
Και τότε άρχισα να αναρωτιέμαι πραγματικά:
Ποιοι ήταν δίπλα του;
Ποιοι ήταν οι άνθρωποι που τον συμβούλευαν;
Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που είχε δουλέψει δεκαετίες στην τηλεόραση, με πολύ υψηλά στάνταρ παραγωγής και εικόνας, να καταλήγει να μιλά μπροστά από ένα παράθυρο με ένα κινητό στο χέρι σαν να μην υπήρχε κανείς γύρω του να του πει το προφανές;
Εκείνη την εποχή ήμουν καθηλωμένος στο κρεβάτι με σοβαρό πρόβλημα υγείας. Παρ’ όλα αυτά κατάφερα να πάρω τηλέφωνο έναν παλιό συνεργάτη, κοινό γνώριμο δικό μου και του Τράγκα, και του ζήτησα να βρει το τηλέφωνό του.
Τον πήρα.
Του είπα μόνο το όνομά μου.
Και μου απάντησε όπως πάντα απαντούσε:
«Έλα να πιούμε καφέ. Σε θέλω πίσω.»
Του εξήγησα ότι πλέον ασχολούμαι με τα σκυλιά και ότι δεν πρόκειται να επιστρέψω. Όμως δεν μπορούσα να μην του το πω.
Του μίλησα σχεδόν απότομα.
Του είπα:
«Πώς είναι δυνατόν να κάνεις τέτοιες εμφανίσεις;»
Του εξήγησα ότι με ένα απλό green screen, με έναν βασικό φωτισμό και με ελάχιστο εξοπλισμό μπορούσε να παρουσιάζει τις αναλύσεις του αξιοπρεπώς, χωρίς αυτή την εικόνα εγκατάλειψης που έβλεπα.
Και τότε μου έδωσε μια απάντηση που με άφησε πραγματικά άναυδο.
Μου είπε ότι είχε σε αποθήκη εξοπλισμό για ολόκληρο τηλεοπτικό κανάλι.
Ολόκληρο κανάλι.
Και μου είπε να πάω να το αναλάβω.
Πώς να πάω;
Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι.
Του απάντησα ότι θα του στείλω κάτι για να δει πώς φανταζόμουν εγώ την παρουσία του. Του είπα ότι ακόμη και με ένα καλό κινητό μπορούσαμε να στήσουμε μια σοβαρή εικόνα αν υπήρχε σωστή αισθητική και σωστή καθοδήγηση.
Και εκεί άρχισα να καταλαβαίνω κάτι που με πόνεσε πολύ περισσότερο από την ίδια την εικόνα.
Το πρόβλημα δεν ήταν ότι ο Τράγκας δεν είχε μέσα…το πρόβλημα ήταν κάπου αλλού…