Η προστασία των ζώων είναι υποχρέωση μιας πολιτισμένης κοινωνίας.
Αυτό όμως που αρχίζει να εμφανίζεται πλέον σε δημόσιες ανακοινώσεις κρατικών μηχανισμών δεν θυμίζει μόνο πολιτική ευζωίας. Θυμίζει κάτι πολύ πιο βαρύ.
Όταν διαβάζεις όρους όπως «Hot Spot Policing», «Μαντρί-Μαντρί», «Πόρτα-Πόρτα», «πυορροούσες εστίες», δεν μιλάμε πλέον για απλή ενημέρωση πολιτών. Μιλάμε για γλώσσα επιχειρησιακής αστυνόμευσης. Για λογική στοχοποίησης ολόκληρων κοινωνικών ομάδων μέσα από το πρίσμα της κατοχής ζώων.
Κτηνοτρόφοι, άνθρωποι της υπαίθρου, καταυλισμοί, κυνηγοί και ιδιοκτήτες σκύλων παρουσιάζονται σταδιακά σαν περιοχές “υψηλής παραβατικότητας” που χρειάζονται ειδικές επιχειρήσεις ελέγχου. Το ζήτημα εδώ δεν είναι αν υπάρχουν παραβάσεις. Φυσικά και υπάρχουν περιπτώσεις κακοποίησης που πρέπει να τιμωρούνται αυστηρά. Το ζήτημα είναι άλλο:
Πότε ακριβώς η προστασία των ζώων μετατράπηκε σε δόγμα κοινωνικής επιτήρησης;
Διότι όταν μια Ειδική Γραμματεία μιλά για «τεχνογνωσία» πάνω σε επιχειρήσεις τύπου Hot Spot Policing, όταν η εφαρμογή ενός νόμου συνοδεύεται από αφαιρέσεις όπλων, επιχειρησιακή ορολογία και επαναλαμβανόμενες στοχευμένες αστυνομικές δράσεις πάνω σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, τότε υπάρχει υποχρέωση δημόσιου ερωτήματος.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να οδηγηθεί σε μια κοινωνία όπου ο πολίτης αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου ως ύποπτος επειδή έχει ζώα, επειδή ζει στην ύπαιθρο ή επειδή ανήκει σε μια κοινωνική κατηγορία που κάποιοι θεωρούν «προβληματική».
Η ευζωία δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι γενικευμένης επιτήρησης.
Ούτε η φιλοζωία μπορεί να μετατραπεί σε ιδεολογία καταστολής.
Οι πραγματικοί φιλόζωοι προστατεύουν τα ζώα χωρίς να χτίζουν απέναντι κοινωνικούς εχθρούς. Διότι τη στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις ανθρώπους σαν “εστίες”, έχεις ήδη περάσει σε μια πολύ επικίνδυνη περιοχή για μια δημοκρατία.