Ο λόγος της συγκεκριμένης κυρίας δεν έχει καμία σχέση με τον χριστιανισμό. Δεν ακούω λόγο πίστης, ταπεινότητας ή αγάπης προς τον άνθρωπο. Ακούω έναν λόγο σύγκρουσης, θυμού και διαχωρισμού. Έναν λόγο που θυμίζει περισσότερο βόρεια παγανιστική αισθητική δύναμης και «καθαρότητας», παρά οτιδήποτε θα μπορούσε να εκφράζει το χριστιανικό πνεύμα.
Όσο για την «υπεράσπιση της οικογένειας», προσωπικά δυσκολεύομαι να την πιστέψω όταν όλη η δημόσια εικόνα έχει χτιστεί πάνω σε μια επιθετική ψηφιακή περσόνα, φίλτρα, ένταση και διαρκή ανάγκη πρόκλησης. Η οικογένεια δεν είναι σύνθημα. Δεν είναι performance για likes και αλγόριθμους.
Ο λόγος της δεν είναι απλώς θυμωμένος. Είναι βαθιά διχαστικός. Σε αρκετές στιγμές ξεπερνά ακόμη και τη φρασεολογία που κάποτε σοκάριζε την ελληνική κοινωνία. Η διαφορά είναι ότι σήμερα αυτός ο λόγος εμφανίζεται «καθαρός», τηλεοπτικά αποδεκτός, social-media friendly και χωρίς το ιστορικό βάρος που κουβαλούσαν άλλοι πολιτικοί χώροι στο παρελθόν.
Και εκεί βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη των μέσων ενημέρωσης.
Γιατί όταν ένας άνθρωπος χρησιμοποιεί εκφράσεις που απαξιώνουν συλλογικά ομάδες ανθρώπων και παρ’ όλα αυτά παρουσιάζεται καθημερινά ως “απλώς μια δυναμική φωνή”, τότε τα όρια της κοινωνίας μετακινούνται επικίνδυνα χωρίς καν να το καταλάβει ο κόσμος.
Κάποιοι δημοσιογράφοι, σε λίγα χρόνια, αν ξαναδούν το αυγό του ακραίου φανατισμού να σπάει μέσα στην κοινωνία, θα αναρωτηθούν πάλι ποιος το γέννησε. Η απάντηση θα είναι μπροστά τους. Γεννιέται κάθε μέρα μέσα από τη νομιμοποίηση του μίσους όταν αυτό ντύνεται με τηλεοπτική αισθητική, πατριωτικά συνθήματα και εύκολους εχθρούς.
Και επειδή θέλω να είμαι ξεκάθαρος: δεν μιλάω ως δημοσιογράφος, ούτε ως άνθρωπος των media. Μιλάω ως Έλληνας πολίτης.
Και προσωπικά ντρέπομαι που αυτός ο λόγος παρουσιάζεται σήμερα ως ελληνική φωνή μέσα στην Ευρώπη! Επειδή είναι νέο κορίτσι και πιστεύω στην αλλαγή τον ανθρώπων εύχομαι να κατανοήσει ότι παίζει με επικίνδυνες ισορροπίες…