Σήμερα είναι η Πεντηκοστή.
Μια ημέρα που, είτε τη δεις μέσα από το θρησκευτικό της περιεχόμενο είτε μέσα από τον συμβολισμό της, καταλήγει πάντα στο ίδιο ερώτημα.
Όχι ποια είναι η άποψή σου.
Όχι ποια είναι η ιδεολογία σου.
Όχι ποια είναι η ομάδα σου.
Αλλά:
Τι έχει πραγματικά σημασία για σένα;
Έχει σημασία να περιφέρεσαι από post σε post προσπαθώντας να αποδείξεις πόσα ξέρεις;
Έχει σημασία να κερδίζεις διαφωνίες με ανθρώπους που δεν κατάφερες ποτέ να καταλάβεις;
Έχει σημασία να πιστεύεις ότι το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από το αν θα επιβληθούν οι δικές σου απόψεις στους υπόλοιπους;
Κοιτάξτε γύρω σας.
Αιώνες ολόκληροι πέρασαν με ανθρώπους που ήταν βέβαιοι ότι κατείχαν την αλήθεια.
Αυτοκρατορίες χτίστηκαν πάνω σε αυτή τη βεβαιότητα.
Πολιτισμοί ολόκληροι πίστεψαν ότι θα διαρκέσουν για πάντα.
Και όμως, οι περισσότεροι κατέληξαν σκόνη, ερείπια και υποσημειώσεις σε βιβλία ιστορίας.
Πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν ακόμη για να καταλάβουμε ότι ο δρόμος της επιβολής είναι αδιέξοδο;
Ότι κανείς δεν έσωσε ποτέ τον κόσμο αναγκάζοντας τους άλλους να σκέφτονται όπως εκείνος;
Η Πεντηκοστή, για όσους πιστεύουν, είναι η στιγμή που άνθρωποι διαφορετικοί μπόρεσαν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον.
Για όσους δεν πιστεύουν, παραμένει ένας πανίσχυρος συμβολισμός.
Η κατανόηση.
Η επικοινωνία.
Η γέφυρα.
Όχι η επιβολή.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι, δεν έχουμε τίποτα περισσότερο από τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας.
Δεν έχουμε τίποτα περισσότερο από τη δυνατότητα να χτίσουμε μαζί έναν κόσμο που να μπορεί να σταθεί όρθιος.
Όλα τα υπόλοιπα είναι προσωρινά.
Οι ιδεολογίες αλλάζουν.
Οι κυβερνήσεις αλλάζουν.
Οι τεχνολογίες αλλάζουν.
Ακόμη και οι πολιτισμοί αλλάζουν.
Αυτό που μένει είναι η σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους.
Και ίσως η Πεντηκοστή να μας αφήνει τελικά με ένα τελευταίο ερώτημα.
Όχι προς την κοινωνία.
Όχι προς την Εκκλησία.
Όχι προς τους πολιτικούς.
Προς τον ίδιο μας τον εαυτό.
Τι έχει πραγματικά σημασία για σένα;