Κατά την άποψή μου ο Γιώργος ήταν πράγματι δύο πρόσωπα! Ίσως και περισσότερα.
Ένας πριν και ένας μετά.
Ένας έξω από το μικρόφωνο και ένας επάνω σε αυτό.
Το ποιος ήταν πριν και ποιος μετά θα το δούμε αργότερα.
Το ποιος ήταν εκτός μικροφώνου και ποιος εντός επίσης θα το δούμε αργότερα.
Σήμερα όμως θα δούμε κάτι διαφορετικό.
Θα δούμε έναν δημοσιογράφο που κατόρθωσε να μετατρέψει τα ξημερώματα της Ελλάδας σε καθημερινό πεδίο μάχης για τη Μακεδονία.
Και όταν λέω κάθε ραδιόφωνο, το εννοώ.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, σχεδόν ολόκληρη η ραδιοφωνική Ελλάδα ξυπνούσε και κοιμόταν μέσα σε εκείνον τον παλμό. Μέσα σε εκείνη την ατμόσφαιρα εθνικής έντασης, ο Τράγκας κατάφερε κάτι που σήμερα μοιάζει αδιανόητο:
Να κάνει τον απλό πολίτη να αισθάνεται ότι συμμετέχει ο ίδιος στη σύγκρουση δίνοντας κατεύθυνση.
Δεν ήταν απλή ενημέρωση.
Ήταν καθημερινή κινητοποίηση συναισθήματος.
Και όμως, ενώ θα περίμενε κανείς ότι δίπλα του θα στεκόταν ολόκληρο το δημοσιογραφικό δυναμικό της χώρας, συνέβη κάτι διαφορετικό.
Άρχισε να γεννιέται η ζήλια.
Οι πρώτες αμφισβητήσεις δεν ακούστηκαν δημόσια. Ξεκίνησαν χαμηλόφωνα. Σε διαδρόμους. Σε πηγαδάκια. Σε κλειστές συζητήσεις ανθρώπων που έβλεπαν έναν δημοσιογράφο να αποκτά επιρροή που ξεπερνούσε τα συνηθισμένα όρια του Τύπου.
Σε αυτό το σημείο οφείλω να πω κάτι όσο πιο καθαρά μπορώ.
Δεν έχω επικοινωνήσει ποτέ με κανέναν γύρω από τον Γιώργο Τράγκα.
Ούτε με την πρώην σύζυγό του.
Ούτε με τα παιδιά του.
Ούτε με φίλους του.
Ούτε με ανθρώπους που θα μπορούσαν να μου μεταφέρουν πληροφορίες ή προσωπικές αφηγήσεις για τη ζωή του.
Όλα όσα γράφω βασίζονται:
στο δικό μου αρχείο,
στη δική μου έρευνα,
στη δική μου εμπειρία,
και στη δική μου οπτική για το πώς εξελίχθηκαν τα γεγονότα.
Και πιστέψτε με.
Το αρχείο είναι μεγάλο.
Γιατί υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που παραποιούν την αλήθεια και την ιστορία… και σε εκείνους που έχουν φροντίσει να κρατήσουν τα στοιχεία ώστε η ιστορία να παραμείνει ατόφια.
Καλή Κυριακή σε όλους.