Η Μαρία Καρυστιανού δημοσιοποίησε ένα κείμενο που φέρεται να είναι σημείωμα αυτοκτονίας νεαρής κοπέλας, επιχειρώντας παράλληλα να το συνδέσει με μια συνολικότερη πολιτική και κοινωνική τοποθέτηση. Ως σταθμός, δεν παίρνουμε θέση για το τι ακριβώς είναι αυτό το κείμενο, ούτε για την αυθεντικότητα ή τη διαδρομή του. Υπάρχουν όμως ορισμένα όρια που θεωρούμε πως δεν πρέπει να ξεπερνιούνται.
Μιλάμε για εξαιρετικά ευαίσθητα ζητήματα.
Μιλάμε για παιδιά.
Μιλάμε για γονείς που αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε κατάσταση σοκ και πόνου.
Η δημόσια αναπαραγωγή ενός τόσο προσωπικού κειμένου δημιουργεί κοινωνικό έρεισμα πάνω σε μια ανθρώπινη τραγωδία, τη στιγμή μάλιστα που κανείς δεν γνωρίζει πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η έκθεση!
Ως σταθμός πιστεύουμε ότι η Μαρία Καρυστιανού έκανε ένα σοβαρό λάθος.
Και το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει λίγο πριν από την είσοδό της στον πολιτικό στίβο δημιουργεί έναν ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη δημόσια και πολιτική παρουσία.
Η κοινωνία έχει κουραστεί από έναν πολιτικό λόγο που στηρίζεται αποκλειστικά στη φόρτιση, στην καταγγελία και στη διαρκή μεταφορά κάθε τραγωδίας στο κέντρο μιας πολιτικής σύγκρουσης. Άλλο πράγμα η τεκμηριωμένη κριτική και άλλο η πολιτικοποίηση γεγονότων που απαιτούν πρώτα απ’ όλα λεπτότητα, ψυχραιμία και προστασία των ανθρώπων που εμπλέκονται.
Ο πόνος μιας μάνας είναι απολύτως σεβαστός.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε δημόσια επιλογή παύει να υπόκειται σε κριτική όταν ξεπερνά όρια που αφορούν την αξιοπρέπεια, την ψυχική υγεία και την προστασία ανθρώπων που βρίσκονται σε εξαιρετικά ευάλωτη κατάσταση.