«Από τον Πόντο μέχρι την Κρήτη…
Από τη Μακεδονία μέχρι τα Επτάνησα…
Από τα σοκάκια της Κυψέλης μέχρι τα χωριά της Ηπείρου και τα νησιά του Αιγαίου…
Δεν γεννηθήκαμε για να μισούμε ο ένας τον άλλον.
Ο Έλληνας έμαθε να επιβιώνει μέσα από τη φωτιά.
Προσφυγιά.
Πείνα.
Πόλεμο.
Ξενιτιά.
Χαρές και θρήνους γύρω από το ίδιο τραπέζι.
Ο Πόντιος κουβάλησε μνήμη.
Ο Κρητικός περηφάνια.
Ο Μακεδόνας χώμα και αγώνα.
Ο νησιώτης θάλασσα και υπομονή.
Ο Ηπειρώτης πέτρα και αξιοπρέπεια.
Ο Θεσσαλονικιός ψυχή ανοιχτή.
Ο Αθηναίος την ανάγκη να σταθεί όρθιος μέσα στο χάος.
Άλλες προφορές.
Άλλα τραγούδια.
Ίδια καρδιά.
Μας έμαθαν να χωριζόμαστε σε δεξιούς και αριστερούς.
Σε βόρειους και νότιους.
Σε ντόπιους και ξένους.
Σε “δικούς μας” και “άλλους”.
Μα η Ελλάδα ποτέ δεν άντεξε όταν ήταν κομμένη στα δύο.
Άντεξε μόνο όταν έγινε μία γροθιά.
Όταν ο ένας άνοιγε το σπίτι του στον άλλον.
Όταν το ψωμί κοβόταν στη μέση.
Όταν ο άνθρωπος στεκόταν δίπλα στον άνθρωπο χωρίς να ρωτήσει τι ψηφίζει, από πού κρατά η ρίζα του ή ποιο όνομα κουβαλά.
Οι λαοί δεν είναι εχθροί μεταξύ τους.
Εχθρός είναι η απληστία.
Η εκμετάλλευση.
Η διαφθορά.
Ο φόβος.
Η προσπάθεια να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε.
Και εμείς θυμόμαστε.
Θυμόμαστε ότι αυτή η χώρα χτίστηκε από ανθρώπους που δεν περίμεναν σωτήρες.
Μία γροθιά υπερήφανα.
Όπως παλιά.
Όλη η Ελλάδα μέσα.»