Ώρα να μιλήσουμε λοιπόν για τον Γιώργο Τράγκα.
Και πριν ξεκινήσει ο οποιοσδήποτε να βγάζει εύκολα συμπεράσματα, να ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή. Η βαθιά μου θλίψη για την περίοδο της πανδημίας δεν αφορά μόνο εκείνους που έφυγαν από τη ζωή. Αφορά και αυτούς που έμειναν πίσω. Γιατί η πανδημία δεν δημιούργησε απλώς μια κρίση. Ήρθε και έδωσε μια τεράστια κλωτσιά σε μια κοινωνία που ήδη κατρακυλούσε προς τον διχασμό, την αποξένωση και την ψυχική διάλυση.
Οι άνθρωποι χωρίστηκαν πέρα από κάθε όριο.
Η σκέψη επιτάχυνε τόσο πολύ που πλέον οι περισσότεροι δεν μπορούν να δουν τη συνολική εικόνα ούτε τη στιγμή που ανοίγουν το στόμα τους για να κρίνουν έναν άνθρωπο.
Για αρχή λοιπόν δεν θα εξιστορήσω. Αυτή η ιστορία θα πάρει χρόνο. Και θα ειπωθεί όπως θέλω εγώ. Με τον δικό μου τρόπο.
Θα ξεκινήσω όμως με μια απλή ερώτηση.
Πού ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πέρασαν από το πλευρό του Γιώργου Τράγκα και σήμερα βρίσκονται σε σοβαρές θέσεις στη δημοσιογραφία ακριβώς επειδή εκπαιδεύτηκαν δίπλα του;
Τι ακριβώς ξέχασε αυτή η χώρα;
Ξέχασε τη Μακεδονία;
Ξέχασε τα μποϊκοτάζ;
Ξέχασε ότι για χρόνια ξυπνούσε κάθε πρωί με μια φωνή που τη συνόδευε στη δουλειά της;
Θέλετε να μιλήσουμε για τους «δύο Τράγκες»; Για τον πριν και τον μετά; Για αυτό το αφήγημα που παρουσιάστηκε ξαφνικά από ανθρώπους που σήμερα εμφανίζονται ως εκφραστές της “ολόκληρης αλήθειας”;
Τι ακριβώς δεν είδαν;
Πότε ακριβώς έκλεισαν οι πόρτες γύρω του;
Πότε βρέθηκε μόνος;
Πότε εξαφανίστηκαν οι φίλοι;
Πότε ένας άνθρωπος που ξεκίνησε παιδί από το Μεταξουργείο βρέθηκε να βλέπει την κοινωνία και την εξουσία να γίνονται κέρβεροι απέναντί του;
Τι είναι αυτό που ξαφνικά όλοι ξέχασαν μέσα σε μία ημέρα;
Θα σας τα πω όλα.
Πριν από όλα θέλω να εκφράσω τα συλλυπητήριά μου όχι μόνο για έναν άνθρωπο που έφυγε, αλλά και για τις ψυχές εκείνων που σήμερα μιλούν με ευκολία για κάποιον χωρίς να έχουν το θάρρος να κοιτάξουν ολόκληρη την πραγματικότητα.
Γιατί ό,τι και αν ήταν ο Γιώργος Τράγκας, άφησε πίσω του ανθρώπους που τον αγάπησαν. Μια οικογένεια. Μια ζωή. Μια διαδρομή.
Και όταν κάποιοι ανοίγουν το στόμα τους, καλό θα ήταν να θυμούνται ότι υπήρχαν και άλλοι εκεί. Άνθρωποι που είδαν πράγματα που δεν χωρούν στα τηλεοπτικά παράθυρα και στις βολικές μεταγενέστερες αναλύσεις.
Και επειδή κάποιοι στη δημοσιογραφία συνεχίζουν να παριστάνουν τους τιμητές των πάντων, καλό θα ήταν να θυμούνται και κάτι ακόμη. Η τηλεόραση δεν είναι πλυντήριο ανθρώπων. Δεν καθαρίζει συνειδήσεις, ούτε εξαφανίζει διαδρομές, φιλίες, εξαρτήσεις και σιωπές δεκαετιών. Κάποιοι έζησαν μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, κάποιοι ωφελήθηκαν από αυτή και κάποιοι σήμερα κάνουν πως δεν θυμούνται τίποτα. Εσένα επίσης μεγάλη “κυρία” θα σε αναλάβω προσωπικά και δεν είναι απειλή θα μιλήσω ακριβώς για όσα έγιναν και θα αποφασίσει ο κόσμος!
Επειδή εγώ θέλω να είμαι έντιμος ακόμη και απέναντι στην ανεντιμότητα, θα πω και κάτι που ίσως δεν περιμένουν πολλοί να ακούσουν από μένα. Ο Γιώργος πολλές φορές έβγαζε γρήγορα συμπεράσματα. Στην παρουσίαση του κόμματός του κατηγόρησε άνθρωπο για κάτι που δεν είχε κάνει. Και το ξέρω.
Διακρίνω επίσης πολύ καλά με ποιους τρόπους δηλητηριάστηκε το μυαλό του σε ορισμένες περιόδους της ζωής του. Νιώθω ποιοι ψιθύριζαν, ποιοι έσπρωχναν, ποιοι φρόντιζαν να μεγαλώνει η καχυποψία και η απομόνωση γύρω του.
Απευθύνομαι κυρίως σε εκείνους που υπήρξαν “σύμβουλοί” του.
Κάποτε, λίγο πριν φύγω φαντάρος, ο Γιώργος μου είπε μια φράση που δεν ξέχασα ποτέ:
«Τόσα χρόνια, Χρήστο, έβαζες εσύ πλάτη για μένα. Τώρα θα βάλω εγώ για σένα.»
Και του απαντώ τώρα κι εγώ.
Όχι γιατί ανήκω σε εκείνους που μιλούν στους νεκρούς μέσα από το διαδίκτυο. Αλλά γιατί σέβομαι όσα έμαθα δίπλα του.
Γιώργο, τώρα θα βάλω εγώ πλάτη για σένα….
Δεν θα τον ξεπλύνω θα σας καθρεφτίσω τα πρόσωπά σας μέσα από την ιστορία που έζησα στο πλευρό του…
Και προσέξτε κάτι τελευταίο.
Δεν γίνεσαι τυχαία δεξί χέρι του Τράγκα στα είκοσί σου χρόνια…και κάτι άλλο εγώ δεν έχω συναισθηματικές εξαρτήσεις δεν υπάρχει κανένας τρόπος χειραγώγησης μου…
Τέλος πρώτου μέρους…