Η θητεία μου συνεχιζόταν στη Βυρώνεια, κοντά στο 3ο Εθνές, όταν ήρθε το τηλεφώνημα που κανείς δεν θέλει να δεχτεί. Ο πατέρας μου είχε μπει στο νοσοκομείο.
Μία μέρα αργότερα έμαθα την αλήθεια.
Καρκίνος. 56 ετών!
Οι διαδικασίες για την αναβολή μου έγιναν γρήγορα. Όχι χάρη σε κάποιον ισχυρό παράγοντα. Όχι χάρη στον Γιώργο Τράγκα. Έγιναν γιατί έπρεπε να γίνουν. Ταυτόχρονα όμως η πραγματικότητα δεν άφηνε περιθώρια. Τα χρέη ήταν πολλά και το σπίτι δεν μπορούσε να περιμένει.
Έτσι επέστρεψα στο πλευρό του, στο Κανάλι 5, όπου βρισκόταν τότε.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν του είχα ζητήσει ποτέ τίποτα ευθέως. Ούτε να μεσολαβήσει για τον στρατό, ούτε να ανοίξει κάποια πόρτα για μένα. Υπήρχαν πράγματα που έκανε μόνος του όταν το έκρινε αναγκαίο και πράγματα που δεν ζήτησα ποτέ.
Εκείνη τη φορά όμως ζήτησα μία χάρη.
Μία μόνο.
Να έρθει να δει τον πατέρα μου πριν πεθάνει.
Οι γιατροί μάς είχαν προετοιμάσει με τον πιο σκληρό τρόπο. Δεν υπήρχαν ψευδαισθήσεις. Ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα.
Μου υποσχέθηκε ότι θα έρθει.
Δεν ήρθε ποτέ.
Γνώριζα ότι φοβόταν για την υγεία του. Γνώριζα τις ανησυχίες του. Αυτό όμως δεν με προετοίμασε για το γεγονός ότι θα άφηνε ανεκπλήρωτη μία τέτοια υπόσχεση.
Το πλήγμα ήταν μεγάλο.
Λίγες ημέρες αργότερα, μια αφορμή στάθηκε αρκετή για να μετατραπεί η συσσωρευμένη απογοήτευση σε έκρηξη. Τσακωθήκαμε άγρια στο τηλέφωνο.
Η αντίδρασή μου ήταν ακραία.
Όχι μόνο αποφάσισα να φύγω από την εκπομπή, αλλά πήρα μαζί μου και όλες τις κασέτες με τα δικά μου ρεπορτάζ που επρόκειτο να προβληθούν εκείνη την ημέρα.
Αργότερα έμαθα ότι η εκπομπή δεν βγήκε ποτέ στον αέρα.
Εδώ αρχίζει να φαίνεται μια άλλη πλευρά της ιστορίας.
Όταν μια τηλεοπτική εκπομπή δεν μεταδίδεται, δεν χάνονται μόνο ώρες δουλειάς. Πίσω της υπάρχουν διαφημιστικά συμβόλαια, οικονομικές υποχρεώσεις, συμφωνίες και άνθρωποι που περιμένουν αποτελέσματα. Το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν να στραφεί κανείς εναντίον του υπεύθυνου.
Κι εκείνη την ημέρα υπεύθυνος ήμουν εγώ.
Περίμενα αντίδραση.
Περίμενα οργή.
Περίμενα εκδίκηση.
Δεν ήρθε τίποτα από αυτά.
Καμία επίθεση.
Καμία προσπάθεια να με βλάψει.
Καμία τιμωρία.
Ήταν η τελευταία φορά που συνεργαστήκαμε επαγγελματικά.
Δεν ήταν όμως η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε.
Η επόμενη συνάντησή μας θα γινόταν αρκετό καιρό αργότερα.
Στην εφημερίδα του.
Και εκεί θα γνώριζα έναν ακόμη διαφορετικό Γιώργο Τράγκα.