Καταρχήν θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω κανέναν σκοπό, ούτε είχα όταν ξεκίνησα αυτό, να κάνω τη βιογραφία του Γιώργου Τράγκα.
Θεωρώ ότι είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο θα πρέπει να ασχοληθούν εκείνοι που τον έζησαν από κοντά μέχρι την τελευταία στιγμή.
Ο Γιώργος για μένα ήταν πραγματικός δάσκαλος. Ήταν ένας άνθρωπος που πέρασε μέσα από το τραύμα, το οποίο μεταμόρφωσε κάποιες πτυχές του, ίσως πιο σκληρά απ’ όσο περίμενε και ο ίδιος.
Το τραύμα είναι μεγάλη ιστορία.
Αν κάποτε κυνηγηθείς, αν κάποτε κλείσουν οι πόρτες, αν κάποτε δεν βρεις φίλους εκεί που περίμενες να βρεις, τότε εγκαθίσταται μέσα σου. Και πολλές φορές σε μετατρέπει σε κάτι που μπορεί να φανεί ακόμη και αδίστακτο στα μάτια κάποιων, εάν δεν ασχοληθούν με το τι πραγματικά υπάρχει πίσω από τα μάτια σου.
Θα έδινα αρκετά για να τον δω άλλη μια φορά να περπατά στους διαδρόμους ενός ραδιοφωνικού σταθμού με εκείνο το χαρακτηριστικό χορευτικό στιλάκι που είχε, σαν να άκουγε μέσα του μουσική. Να μου κλείσει το μάτι κάνοντας έναν μορφασμό που μόνο όσοι τον έχουν ζήσει πραγματικά μπορούν να αναγνωρίσουν.
Κλείνοντας, δεν θα μιλήσω για τον Γιώργο.
Θα μιλήσω για τη δεύτερη γυναίκα του, τη Ντόρα.
Η Ντόρα είναι ο άνθρωπος που, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ευθύνεται για το γεγονός ότι έγινα δημοσιογράφος.
Ο αποκλεισμός μου από μια φωτογράφιση της σχολής, επειδή τότε είχα μακριά μαλλιά και ανήκα στον χώρο των αντιεξουσιαστών, με θύμωσε τόσο πολύ ώστε, παρότι δεν είχα κανέναν σκοπό να γίνω δημοσιογράφος, αποφάσισα ότι θα γινόμουν.
Αναφέρω τη Ντόρα όχι για να μιλήσω για τη δική μου πορεία.
Την αναφέρω γιατί υπήρξε στο πλευρό του ένας άνθρωπος που λειτουργούσε ως ασπίδα για τον Τράγκα.
Και αυτό μπορούσες να το καταλάβεις μόνο αν τους έβλεπες να μιλούν μεταξύ τους, αν παρατηρούσες τον τρόπο που πρόσεχε τη σχολή ή τον τρόπο που εργαζόταν σχεδόν ολόκληρη την ημέρα.
Ξέρετε, για την επιτυχία ενός άντρα — όσο παλαιομοδίτικο κι αν ακούγεται αυτό σήμερα — υπάρχει σχεδόν πάντα και η συμβολή μιας γυναίκας.
Η Ντόρα ήταν υπόδειγμα.
Παρά το γεγονός ότι ούτε εγώ τη συμπάθησα ιδιαίτερα ούτε πιστεύω ότι εκείνη συμπάθησε ιδιαίτερα εμένα.
Θεωρώ δεδομένο ότι θα πρέπει να υπάρξει πλήρης αποκατάσταση της μνήμης του Γιώργου.
Ξεκινώντας από την ΕΣΗΕΑ, η οποία κατά τη γνώμη μου οφείλει να εξετάσει τη στάση όλων όσοι εμφανίστηκαν ως γνώστες της ζωής και του χαρακτήρα του ακόμη και την επόμενη ημέρα του θανάτου του.
Και πολλοί από αυτούς ήταν ευεργετημένοι.
Πολλοί άνθρωποι που πέρασαν από το Αθηναϊκό Κέντρο Εκπαίδευσης Δημοσιογράφων ήταν ευεργετημένοι.
Πολλοί από τους μαθητές του, που σήμερα βρίσκονται σε υψηλές θέσεις, ήταν ευεργετημένοι.
Και ξέρετε κάτι;
Όταν θυσιάζουμε τα πάντα για να μη λερωθεί το δικό μας όνομα, τότε ίσως δεν αξίζαμε ποτέ όσα έκαναν κάποιοι άνθρωποι για εμάς.
Αυτά είχα να πω για τον Γιώργο Τράγκα.
Όχι ως βιογράφος.
Όχι ως υπερασπιστής.
Αλλά ως ένας άνθρωπος που τον γνώρισε, διαφώνησε μαζί του, συγκρούστηκε μαζί του, έμαθε από αυτόν και αρνείται να δεχθεί ότι μια ανθρώπινη ζωή μπορεί να χωρέσει σε δύο ή τρεις εύκολες φράσεις μετά τον θάνατό της.
Καλό ταξίδι Γιώργο και συγνώμη…έπρεπε να είμαι εκεί!