Υπάρχει κάτι που δυσκολεύομαι να κατανοήσω στη δημόσια συζήτηση για τα 12 ναυτικά μίλια.
Αν η Ελλάδα θεωρεί ότι η επέκταση των χωρικών της υδάτων αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμά της βάσει του Διεθνούς Δικαίου, τότε γιατί αναζητά διαρκώς ψηφίσματα, εκθέσεις, επιβεβαιώσεις και δηλώσεις στήριξης από τρίτους;
Η Τουρκία δεν ζήτησε ποτέ άδεια από κανέναν για να διατυπώσει το casus belli. Δεν ζήτησε συμφωνίες. Δεν ζήτησε έγκριση από την Ουάσιγκτον. Δεν ζήτησε επιβεβαίωση από κάποιον διεθνή οργανισμό.
Το ανακοίνωσε και ανέλαβε την ευθύνη της θέσης της.
Εμείς τι ακριβώς κάνουμε;
Εάν τα 12 μίλια αποτελούν εθνικό στόχο, τότε ας υπάρξει η πολιτική βούληση να εφαρμοστεί όταν η χώρα το κρίνει απαραίτητο.
Εάν δεν αποτελούν στόχο, ας σταματήσει η διαρκής ανακύκλωση του ίδιου θέματος.
Διότι η εικόνα μιας χώρας που κάθε τόσο απευθύνεται στη «μαμά Ευρώπη» ή στον «μεγάλο αδελφό» Αμερική για να επιβεβαιώσει δικαιώματα τα οποία η ίδια χαρακτηρίζει αδιαπραγμάτευτα, δεν ενισχύει την αυτοπεποίθησή της.
Ένα κυρίαρχο κράτος δεν ζητά άδεια για να έχει δικαιώματα.
Τα ασκεί ή αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη να εξηγήσει γιατί δεν τα ασκεί.
Όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακή διαχείριση παρά με εθνική στρατηγική.