Βλέπω τον τελευταίο καιρό ανθρώπους να στέλνουν επιστολές στον Ερντογάν, διαμαρτυρόμενοι για το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Δεν λυπάμαι για την ενέργεια. Αντιθέτως. Ο Έλληνας πολίτης δεν φοβάται να απευθυνθεί ακόμη και στον πρόεδρο μιας γειτονικής χώρας!.
Αυτό που με προβληματίζει είναι κάτι άλλο.
Για να φτάσει ένας πολίτης να γράφει επιστολή σε έναν ξένο ηγέτη, σημαίνει ότι κάπου αισθάνεται πως δεν ακούγεται από αυτούς που υποτίθεται ότι τον εκπροσωπούν. Κανείς δεν απευθύνεται εκτός συνόρων όταν αισθάνεται ότι η φωνή του βρίσκει ανταπόκριση μέσα στη δική του χώρα.
Και θα στεναχωρηθώ πραγματικά αν κάποια μέρα δω τον Ερντογάν να απαντά σε έναν Έλληνα πολίτη, την ώρα που πολλοί από εμάς έχουμε στείλει δεκάδες επιστολές, ερωτήματα και παρεμβάσεις προς την ελληνική πολιτική ηγεσία χωρίς να λάβουμε ούτε μία απάντηση.
Θα είναι μια εικόνα βαθιά θλιβερή.
Όχι επειδή απάντησε ο πρόεδρος μιας ξένης χώρας. Αλλά επειδή θα αποκαλύπτει ότι ένας Έλληνας πολίτης βρήκε μεγαλύτερη θεσμική ανταπόκριση εκτός της χώρας του παρά μέσα σε αυτήν.
Ο Έλληνας δεν έχει να φοβάται κανέναν λαό. Οι λαοί της περιοχής έχουν συνυπάρξει, έχουν συγκρουστεί, έχουν συνεργαστεί και θα συνεχίσουν να ζουν δίπλα ο ένας στον άλλο.
Ο μεγαλύτερος εχθρός του Έλληνα ήταν ανέκαθεν ο ίδιος του ο εαυτός. Η αδυναμία του να ξεπεράσει τους διχασμούς του. Η συνήθεια να μεταφέρει στο παρόν τις σκιές των εμφυλίων, των κομματικών παθών και των τεχνητών διαχωρισμών.
Σε μια εποχή γεμάτη γεωπολιτικές εντάσεις, οικονομικές αναταράξεις και διεθνείς αβεβαιότητες, η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερες φωνές που ουρλιάζουν η μία απέναντι στην άλλη.
Χρειάζεται κοινή λογική.
Χρειάζεται κοινό μέτρο.
Χρειάζεται ένα κοινό στόμα όταν διακυβεύονται τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας.
Αν δεν τολμήσουμε να το πετύχουμε αυτό, κανένας ηγέτης, όσο ικανός κι αν είναι, δεν θα μπορέσει να μας οδηγήσει στην επόμενη ημέρα.