Συνήθως, όταν ξεκινώ μια συνέντευξη για μια φυλή σκύλου, το ενδιαφέρον μου στρέφεται σχεδόν αυτόματα προς τον ίδιο τον σκύλο. Στην περίπτωση όμως της Βαρβάρας Καλμπένη, κάτι διαφορετικό συνέβη.
Δεν είναι συχνό να συναντάς ανθρώπους που σε κάνουν να αφήνεις για λίγο στην άκρη το ζώο και να εστιάζεις στον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί σου. Υπάρχουν όμως κάποιες γυναίκες που δέκα άντρες μαζί δεν τους φτάνουν σε δύναμη χαρακτήρα, γνώση και βιωμένη εμπειρία. Η Βαρβάρα είναι μία από αυτές.
Μεγάλωσε με τον σκύλο μέσα στη ζωή της. Όχι ως χόμπι, όχι ως επάγγελμα, αλλά ως κομμάτι μιας παράδοσης που πέρασε από γενιά σε γενιά. Από τους ανθρώπους που τη μεγάλωσαν, από τον τρόπο που έμαθε να στέκεται απέναντι στη φύση, απέναντι στα ζώα και απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό. Ακούγοντάς την να μιλά, αντιλαμβάνεσαι γρήγορα ότι η σχέση της με τον σκύλο δεν βασίζεται σε θεωρίες ή σε μόδες της εποχής. Βασίζεται σε κάτι πολύ παλαιότερο και πολύ βαθύτερο.
Ίσως γι’ αυτό, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας, έχασα την εικόνα του Ιρλανδικού Σέττερ και άρχισα να παρατηρώ περισσότερο την εικόνα του ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που κουβαλά μέσα του το ένστικτο ατόφιο, δυνατό και καθαρό. Το ίδιο ένστικτο που οφείλει να διαθέτει κάθε άνθρωπος που αποφασίζει να μοιραστεί τη ζωή του με αυτό το μοναδικό πλάσμα που λέγεται σκύλος.