Τα «Καρακόλια» δεν είναι ένα ακόμη παλιό τραγούδι που πέρασε από γενιά σε γενιά. Οι ρίζες τους βρίσκονται στο 1928, όταν ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη το ρεμπέτικο «Τούτοι οι μπάτσοι που ‘ρθαν τώρα», με ερμηνευτή τον ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ. Ένα τραγούδι αγνώστου δημιουργού που γεννήθηκε μέσα στον κόσμο των ρεμπετών, των τεκέδων και των ανθρώπων που έζησαν στο περιθώριο, μεταφέροντας τη δική τους ματιά απέναντι στην εξουσία και την καθημερινότητα.
Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, οι Villagers of Ioannina City έδωσαν νέα ζωή σε αυτό το ξεχασμένο κομμάτι, μεταφέροντάς το στη σύγχρονη εποχή μέσα από τη δική τους μουσική γλώσσα. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη ορισμένων τραγουδιών: να επιβιώνουν επειδή οι λόγοι που τα γέννησαν δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν πραγματικά.
Η δική μου εκδοχή δεν αποτελεί αναπαραγωγή των «Καρακολιών», ούτε βασίζεται αποκλειστικά στη μελωδία τους. Αντίθετα, χρησιμοποιεί το τραγούδι ως αφετηρία, ως έναν συμβολικό διάλογο με μια εποχή που μοιάζει να συνομιλεί ανησυχητικά με τη δική μας.
Το συγκεκριμένο κομμάτι δεν γράφτηκε για να κατοχυρωθεί, να πουληθεί ή να αποτελέσει κάποιο εμπορικό προϊόν. Γράφτηκε γιατί υπήρχε ανάγκη να βγει προς τα έξω ένα κομμάτι του εαυτού μου που κάθε μέρα πληγώνεται από όσα βλέπει να συμβαίνουν γύρω του. Από μια κοινωνία που αλλάζει, από ανθρώπους που απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον, από γεγονότα που πολλές φορές μοιάζουν να ξεπερνούν τη λογική και την αντοχή μας.
Σήμερα, σχεδόν εκατό χρόνια μετά τη γέννηση εκείνου του παλιού ρεμπέτικου, ο κόσμος μοιάζει ξανά να βρίσκεται σε ένα οριακό σημείο. Οι βεβαιότητες καταρρέουν, οι κοινωνίες πολώνονται και ο δημόσιος διάλογος χάνει καθημερινά ένα κομμάτι από την ανθρωπιά του.
Αυτή η διασκευή είναι απλώς ένα προσωπικό ξέσπασμα. Ένας φόρος τιμής σε όσους χρησιμοποίησαν τη μουσική για να πουν όσα δεν χωρούσαν αλλού και μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές, η τέχνη παραμένει ένας από τους τελευταίους τρόπους να μιλήσει κανείς ειλικρινά.
Δεν ξέρω αν μάθαμε κάτι από τον αιώνα που πέρασε. Ξέρω μόνο ότι ορισμένες φορές ένα τραγούδι γράφεται όχι για να δώσει απαντήσεις, αλλά για να αντέξει κάποιος την πραγματικότητα!