Για να σας φτιάξω λίγο ατμόσφαιρα πριν περάσουμε στην δυστοπική “πραγματικότητα”, βάζω ένα link με το “Dark Side of the Moon” των Pink Floyd. Γιατί τελικά, κάπου εκεί θα καταλήξει η κουβέντα — όχι στο φεγγάρι, αλλά σε ό,τι δεν κοιτάμε καθαρά. Α και να μην ξεχάσετε να ακούσετε το ΜΟΝΕΥ!
Η δημόσια συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες τους τελευταίους μήνες κινείται σε δύο παράλληλες τροχιές. Από τη μία, οι ακροάσεις στο Κογκρέσο για άγνωστα εναέρια φαινόμενα έφεραν στο προσκήνιο μαρτυρίες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν περιθωριακές. Από την άλλη, το διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ προχωρά σε μια νέα φάση, με στόχο την επιστροφή ανθρώπου στη Σελήνη και, κυρίως, τη δημιουργία μόνιμης παρουσίας.
Στην πρώτη περίπτωση, η συζήτηση δεν έμεινε σε επίπεδο διαδικτύου. Πέρασε μέσα από θεσμικά κανάλια. Πρόσωπα όπως ο David Grusch κατέθεσαν δημόσια, αφήνοντας ανοιχτά ερωτήματα χωρίς να προσκομίσουν αποδείξεις για εξωγήινη προέλευση. Παράλληλα, μετά από κλειστές ενημερώσεις στο Κογκρέσο, υπήρξαν δηλώσεις από αξιωματούχους που απέφυγαν τις σαφείς απαντήσεις, δημιουργώντας ένα πεδίο όπου η πληροφορία συνυπάρχει με την ασάφεια.
Και κάπου εκεί ξεκινά η γνωστή μετάβαση. Από το ερώτημα, στη θεωρία. Από τη θεωρία, στην υπερβολή. Και από την υπερβολή, στη γελοιοποίηση.
Την ίδια χρονική περίοδο, το πρόγραμμα Artemis προχωρά με μεθοδικά βήματα. Δοκιμές έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, οι επανδρωμένες αποστολές βρίσκονται σε προετοιμασία και ο στόχος δεν είναι μια απλή επιστροφή. Είναι η εγκατάσταση υποδομών, η ενεργειακή αξιοποίηση και η σταδιακή παρουσία στη σεληνιακή επιφάνεια.
Δεν πρόκειται για μια αποστολή. Πρόκειται για στρατηγική κατεύθυνση.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συμμετοχή δεν περιορίζεται σε μία χώρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ηγούνται, αλλά γύρω τους έχει διαμορφωθεί ένα ευρύτερο δίκτυο συνεργασίας. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία, μέσω της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, συμμετέχουν ενεργά στην ανάπτυξη τεχνολογιών και συστημάτων. Η Ιαπωνία και ο Καναδάς έχουν επίσης άμεσο ρόλο, με συνεισφορά σε κρίσιμα υποσυστήματα.
Παράλληλα, σε θεσμικό επίπεδο, ένα πολύ μεγαλύτερο σύνολο χωρών έχει ενταχθεί στο ίδιο πλαίσιο συνεργασίας. Ανάμεσά τους βρίσκονται η Ελλάδα, η Ρουμανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, η Σιγκαπούρη και το Ισραήλ. Χώρες που δεν κατασκευάζουν πυραύλους, αλλά επιλέγουν να είναι παρούσες στη διαμόρφωση του πλαισίου που θα καθορίσει την επόμενη φάση δραστηριότητας στη Σελήνη.
Τα δύο αυτά πεδία —η συζήτηση για τα άγνωστα φαινόμενα και η επιστροφή στη Σελήνη— δεν συνδέονται με αποδεδειγμένο τρόπο. Όμως συνυπάρχουν στον ίδιο χρόνο. Και αυτό αρκεί για να δημιουργήσει μια γνώριμη δυναμική.
Όσο η συζήτηση γεμίζει με υπερβολές, τόσο απομακρύνεται από τα δεδομένα. Όσο ενισχύεται η γραφικότητα, τόσο μειώνεται η προσοχή στην ουσία.
Δεν χρειάζεται να υπάρχει οργανωμένο σχέδιο για να συμβεί αυτό. Η ίδια η φύση της σύγχρονης πληροφορίας το επιτρέπει. Σε ένα περιβάλλον όπου το εντυπωσιακό κυριαρχεί, η σοβαρή πληροφορία δεν εξαφανίζεται. Απλώς χάνεται.
Και όταν χαθεί, το πεδίο μένει ελεύθερο για εντυπώσεις.
Η εξέλιξη στο διάστημα είναι πραγματική. Οι υποδομές, οι συνεργασίες και οι στρατηγικές επιλογές καταγράφονται δημόσια. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πληροφορία.
Το ερώτημα είναι αν μπορούμε ακόμη να τη δούμε μέσα στον θόρυβο.
Πηγές
Ακροάσεις του Κογκρέσου των ΗΠΑ για UAP (2023)
Κατάθεση David Grusch ενώπιον του Κογκρέσου
Δηλώσεις αξιωματούχων μετά από ενημερώσεις της Επιτροπής Πληροφοριών της Βουλής
Επίσημες ανακοινώσεις της NASA για το πρόγραμμα Artemis
Εκθέσεις του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ για UAP