Υπάρχουν άνθρωποι που όταν φεύγουν, δεν αφήνουν πίσω τους μόνο μια δημόσια εικόνα. Αφήνουν πίσω τους θόρυβο. Φωνές. Οργή. Κατηγορίες. Μίσος. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτό το χάος, η αλήθεια αρχίζει να χάνεται.
Μετά το τέλος του Γιώργου Τράγκα ξεπεράστηκε κάθε όριο. Και το χειρότερο είναι πως εκείνη την περίοδο δεν ήμουν σε θέση να απαντήσω. Όχι για να υπερασπιστώ έναν νεκρό. Οι νεκροί δεν έχουν ανάγκη υπεράσπισης. Αλλά για να προστατεύσω — ή έστω να ισορροπήσω — την αλήθεια.
Για να μιλήσεις πραγματικά για έναν άνθρωπο, πρέπει πρώτα να έχεις αποφασίσει κάτι πολύ δύσκολο: ότι θα προσπαθήσεις να καταλάβεις ποιος ήταν στ’ αλήθεια. Όχι ποιος φαινόταν στην τηλεόραση. Όχι ποιος βόλευε να παρουσιαστεί μετά τον θάνατό του. Αλλά ποιος ήταν όταν έκλειναν οι κάμερες, όταν έσβηναν τα μικρόφωνα, όταν έμενε μόνος απέναντι στον εαυτό του.
Εγώ έκανα αυτή την προσπάθεια. Υπήρξα δίπλα του για αρκετά χρόνια. Υπήρξα ένας από τους ανθρώπους που αν κάποιο βράδυ υπήρχε πρόβλημα, θα ζητούσε την παρουσία τους. Και αυτό δεν το γράφω ούτε για να δώσω αξία στον εαυτό μου ούτε για να χτίσω μύθους του βάλτου. Το γράφω γιατί ήμουν εκεί.
Επειδή ήμουν εκεί, γνωρίζω κάτι που πολλοί αρνήθηκαν να δεχτούν: όπως όλοι μας, έτσι και ο Γιώργος ήταν δύο άνθρωποι. Ο δημόσιος και ο ιδιωτικός. Ο σκληρός και ο ευάλωτος. Ο απόλυτος και ο βαθιά ανθρώπινος.
Από σήμερα θα ξεκινήσω να περιγράφω την ιστορία που έζησα μαζί του. Θα καταθέσω τη δική μου αλήθεια. Όχι για να καπηλευτώ το όνομά του. Ούτε για να αγιοποιήσω έναν άνθρωπο που έκανε λάθη — και μεγάλα λάθη. Αλλά γιατί κάποια από όσα ειπώθηκαν μετά τον θάνατό του ήταν απλώς ψευδή. Και το γνωρίζω γιατί ήμουν παρών.
Δεν του χρωστάω τίποτα. Αντιθέτως, υπάρχουν πράγματα που μου χρωστάει εκείνος. Όχι χρήματα. Ποτέ δεν υπήρξε ανέντιμος απέναντί μου σε αυτό το επίπεδο. Μιλάω για πράγματα βαθύτερα, ανθρώπινα, που ίσως κάποια στιγμή εξηγήσω.
Και κάτι ακόμα.
Αποδέχομαι πλήρως τον όρο «τραγκοπαίδι». Αν κάποιος θέλει να τον χρησιμοποιήσει, ας το κάνει. Δεν με προσβάλλει. Δεν ντρέπομαι. Ήμουν δίπλα του. Πράγματι υπήρξε δάσκαλός μου. Υπήρξαν στιγμές που στάθηκε απόλυτα ανθρώπινος απέναντί μου. Όπως υπήρξαν και συγκρούσεις που ξεπέρασαν κάθε όριο και από τις δύο πλευρές.
Η τελευταία μου επικοινωνία μαζί του δεν ήταν πραγματική επικοινωνία. Ήταν το τελευταίο σποτ που του ετοίμασα για το κόμμα του.
Και ίσως αυτό να λέει περισσότερα απ’ όσα καταλαβαίνουν οι περισσότεροι.
Το πρώτο πράγμα που κάνω λοιπόν είναι να σας το παραδώσω. Και μαζί με αυτό να επαναλάβω κάτι που θεωρώ ίσως το σημαντικότερο μάθημα αυτής της διαδρομής:
Κάθε άνθρωπος έχει δύο πλευρές.
Το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχουν, είναι πως προέκυψαν.
Το ζήτημα είναι ποια πλευρά επιλέγεις να κοιτάξεις.
Και αυτή η επιλογή τελικά δεν αποκαλύπτει μόνο τον άλλον.
Αποκαλύπτει και εσένα.
Ξεκινάω λοιπόν να πω τη δική μου αλήθεια.