Το ερώτημα δεν είναι τι πτυχία πρέπει να έχει ένας ηγέτης.
Ούτε πόσο καλά μιλάει μπροστά σε κάμερες, πόσο επικοινωνιακά “δουλεμένος” είναι ή πόσες δημοσκοπήσεις κερδίζει.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Τι είναι αυτό που δεν επιτρέπεται ποτέ να τον καθορίζει.
Ένας ηγέτης δεν επιτρέπεται να καθορίζεται από τον φόβο.
Τη στιγμή που φοβάται να χάσει την καρέκλα του, την εικόνα του, την αποδοχή ή ακόμα και την ίδια του τη ζωή, έχει ήδη πάψει να είναι ηγέτης και έχει μετατραπεί σε διαχειριστή επιβίωσης.
Ο ηγέτης μιας χώρας οφείλει να είναι έτοιμος να απαρνηθεί ακόμα και το δώρο της ζωής για την πατρίδα του. Όχι επειδή διψά για ηρωισμό, αλλά επειδή υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου ένας άνθρωπος καλείται να σταθεί απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.
Η διαδρομή της ηγεσίας είναι βαθιά μοναχική.
Κανένας πραγματικός ηγέτης δεν μπορεί να είναι δέσμιος συναισθηματικών εξαρτήσεων, πιέσεων ή φόβων απώλειας. Από τη στιγμή που κάποιος μπορεί να τον λυγίσει μέσω των προσωπικών του δεσμών, η χώρα παύει να κυβερνάται ελεύθερα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ηγέτης δεν αγαπά.
Σημαίνει ότι, αν έρθει η στιγμή, είναι έτοιμος να θυσιάσει ακόμα και αυτό που αγαπά περισσότερο για να προστατεύσει κάτι ανώτερο.
Ο κατάλληλος ηγέτης για την Ελλάδα δεν μπορεί να είναι άνθρωπος αποκομμένος από τον πόνο.
Πρέπει να μπορεί να δακρύσει ακόμα και για μια μικρή πέτρα αυτού του τόπου, γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο σύνορα και οικονομικοί δείκτες.
Η Ελλάδα είναι οι πέτρες της.
Η θάλασσά της.
Το αίμα που χύθηκε πάνω στο χώμα της.
Ο ιδρώτας ανθρώπων που έμειναν όρθιοι όταν όλα κατέρρεαν.
Ηγέτης που δεν αισθάνεται αυτά τα πράγματα, δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς κρατά στα χέρια του.
Πρέπει να αντέχει τον ψυχικό πόνο χωρίς να λυγίζει από αυτόν. Να μπορεί να κοιτάζει οποιονδήποτε άλλο ηγέτη στον κόσμο επί ίσοις όροις, χωρίς επαρχιωτισμό, χωρίς δουλικότητα, χωρίς φόβο.
Πρέπει να έχει όραμα.
Όχι επικοινωνιακό αφήγημα.
Όραμα.
Και πάνω απ’ όλα πρέπει να πονά κάθε άνθρωπο που ζει σε αυτή τη χώρα, ακόμα κι αν δεν γεννήθηκε εδώ. Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ απλώς φυλή ή καταγωγή. Ήταν ιδέα, πολιτισμός και τρόπος να στέκεσαι απέναντι στον άνθρωπο και την ελευθερία.
Σε αυτόν τον τόπο υπήρξαν ηγέτες με τεράστιες αδυναμίες, αλλά υπήρξαν και μορφές που έμειναν στην ιστορία σαν μοναχικοί λύκοι. Άνθρωποι που προχώρησαν μόνοι, συχνά πληγωμένοι, συχνά παρεξηγημένοι, αλλά με το βλέμμα στραμμένο πιο μακριά από την εποχή τους.
Ίσως ήρθε η ώρα η Ελλάδα να σταματήσει να ψάχνει διαχειριστές.
Και να αρχίσει ξανά να αναζητά ηγέτες.
Ποιος θα πει ΠΑΡΩΝ;