Η Αφροδίτη Λατινοπούλου απέκτησε πρόσφατα Rottweiler.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εδώ και χρόνια δημόσια εικόνα ανθρώπου που αγαπά τους σκύλους και έχει υιοθετήσει σκύλο.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίζεται συχνά σε εκδηλώσεις σχετικές με σκύλους και έχει παρουσιάσει δημόσια και τον δικό του σκύλο.
Ο Στέφανος Κασσελάκης από τις πρώτες κιόλας δημόσιες εμφανίσεις του σύστησε τη σκυλίτσα του στο κοινό.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να αγαπά ένας πολιτικός τα ζώα.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν ο σκύλος μετατρέπεται σε επικοινωνιακό εργαλείο.
Γιατί εδώ υπάρχει ένα ερώτημα που κανείς δεν θέλει πραγματικά να απαντήσει:
Πόσο χρόνο διαθέτουν πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι στους σκύλους τους;
Γιατί όσοι ασχολούμαστε σοβαρά με την εκπαίδευση σκύλων γνωρίζουμε πολύ καλά κάτι που το κοινό συχνά αγνοεί:
Ο σκύλος δεν χρειάζεται μόνο τροφή και έναν καναπέ.
Χρειάζεται:
χρόνο,
επαφή,
βόλτες,
σταθερότητα,
ψυχική παρουσία,
εκτόνωση,
κοινωνικοποίηση,
καθημερινή σχέση.
Οι σοβαροί εκπαιδευτές σκύλων πολλές φορές αρνούνται ακόμα και να προτείνουν απόκτηση σκύλου σε ανθρώπους που λείπουν από το σπίτι 8 ή 9 ώρες καθημερινά.
Και ξαφνικά το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να μας πείσει ότι:
κυβερνά χώρα,
βρίσκεται συνεχώς σε μετακινήσεις,
συμμετέχει σε δεκάδες συναντήσεις και εκδηλώσεις,
ζει σε ρυθμούς εξουσίας,
και παράλληλα έχει τον χρόνο να προσφέρει στον σκύλο του μια πραγματικά φυσιολογική ζωή.
Κάπου εδώ η εικόνα αρχίζει να συγκρούεται με την πραγματικότητα.
Γιατί ο σκύλος δεν είναι φόντο για κάμερες.
Δεν είναι στοιχείο “ανθρωποποίησης” πολιτικού προφίλ.
Δεν είναι τρόπος να περάσει κάποιος το μήνυμα:
«δείτε, αγαπάω τα ζώα άρα είμαι καλός άνθρωπος».
Ο σκύλος είναι ζωντανό πλάσμα.
Και η σχέση μαζί του αποδεικνύεται μέσα στην καθημερινότητα όταν οι κάμερες κλείνουν.
Όχι σε μία φωτογραφία.
Όχι σε μία προεκλογική βόλτα.
Όχι σε μία ανάρτηση στα social media.
Γιατί όποιος ζει πραγματικά με σκύλο γνωρίζει ότι ο σκύλος καταλαβαίνει πολύ γρήγορα αν είναι οικογένεια ή αξεσουάρ εικόνας.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ειλικρινές τεστ χαρακτήρα για κάθε άνθρωπο που εμφανίζεται δημόσια με έναν σκύλο δίπλα του.
Το αν όταν σβήσουν τα φώτα… ο σκύλος συνεχίζει να έχει άνθρωπο δίπλα του.
Και επειδή κάποιοι πιθανότατα θα σπεύσουν να μιλήσουν για τον Κανέλο και για σκύλους που στάθηκαν δίπλα σε αγωνιστές και πορείες, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ απλό.
Σε αυτούς τους σκύλους δεν είπε ποτέ κανένας τι να κάνουν.
Δεν εκπαιδεύτηκαν για να υπηρετήσουν πολιτική εικόνα.
Δεν χρησιμοποιήθηκαν σαν επικοινωνιακά αξεσουάρ.
Δεν κλείστηκαν κάπου για να εμφανιστούν μπροστά σε μία κάμερα την κατάλληλη στιγμή.
Επέλεξαν μόνοι τους να σταθούν εκεί.
Και αυτό ακριβώς είναι που έκανε την παρουσία τους αληθινή και τόσο ισχυρή.
Κανένας δεν τους φυλάκισε.
Κανένας δεν τους εξανάγκασε να ποζάρουν.
Κανένας δεν τους χρησιμοποίησε σαν εργαλείο χειραγώγησης συναισθήματος.
Γιατί ο σκύλος όταν είναι πραγματικά ελεύθερος, παίρνει θέση μόνος του.
Και αυτή η θέση έχει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια από χιλιάδες στημένες ανθρώπινες εικόνες.