Υπάρχει μια λιγότερο γνωστή θεωρία στην ιστορία των σκύλων που λέει ότι κάπου στην αρχαιότητα ή στους πρώτους αιώνες μετά τη Ρωμαϊκή περίοδο, οι μεγάλοι σκύλοι που συνόδευαν τους νομαδικούς λαούς από τις στέπες της Ασίας συναντήθηκαν και διασταυρώθηκαν με τους περίφημους Μολοσσούς της Ηπείρου. Από αυτή τη συνάντηση, σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς της κυνολογίας, δημιουργήθηκε ένας τύπος σκύλου που αργότερα έγινε γνωστός στην Ευρώπη ως Alaunt. Αν αυτή η θεωρία είναι σωστή, τότε ένα μέρος της ιστορίας των μεγάλων ευρωπαϊκών σκύλων περνάει από την Ήπειρο.
Ο Alaunt δεν ήταν φυλή όπως τις γνωρίζουμε σήμερα. Δεν είχε standard, δεν είχε εκθέσεις, δεν είχε pedigree. Ήταν ένας τύπος σκύλου εργασίας. Ένας μεγάλος, δυνατός, αθλητικός σκύλος που χρησιμοποιούνταν για πόλεμο, για κυνήγι μεγάλων ζώων, για φύλαξη και για κοπάδια. Στον Μεσαίωνα θεωρούνταν από τους πιο πολύτιμους σκύλους που μπορούσε να έχει ένας πολεμιστής ή ένας κυνηγός.
Το όνομα προέρχεται από τους Alans, έναν νομαδικό λαό ιππέων πολεμιστών από την περιοχή του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας. Οι λαοί αυτοί μετακινήθηκαν προς την Ευρώπη κατά τις μεγάλες μεταναστεύσεις λαών και μαζί τους έφεραν τους μεγάλους σκύλους τους. Οι Ευρωπαίοι άρχισαν να αποκαλούν αυτούς τους σκύλους Alaunt dogs.
Δεν μιλάμε για έναν σκύλο με συγκεκριμένη εμφάνιση όπως σήμερα. Μιλάμε για έναν τύπο σκύλου που έπρεπε να είναι δυνατός, γρήγορος, ανθεκτικός και ικανός να συγκρουστεί με μεγάλα ζώα ή ανθρώπους. Ήταν σκύλος πολέμου, σκύλος κυνηγιού μεγάλου θηράματος, σκύλος κοπαδιών και σκύλος φύλαξης.
Στα μεσαιωνικά κείμενα μάλιστα αναφέρονται τρεις βασικοί τύποι Alaunt. Ο Alaunt Gentil που χρησιμοποιούνταν κυρίως στο κυνήγι, ο Alaunt Veantre που ήταν σκύλος σύλληψης ζώων, και ο Alaunt de Boucherie που χρησιμοποιούνταν για βοοειδή και φύλαξη. Αυτό δείχνει ότι δεν μιλάμε για μία φυλή αλλά για μια ολόκληρη κατηγορία σκύλων εργασίας.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Αν προσπαθήσουμε να περιγράψουμε μορφολογικά τον Alaunt από ιστορικές περιγραφές και από φυλές που θεωρούνται απόγονοί του, προκύπτει ένας σκύλος που δεν έμοιαζε ούτε με βαρύ mastiff ούτε με λαγωνικό. Ήταν κάτι ενδιάμεσο.
Είχε μεγάλο κεφάλι αλλά όχι υπερβολικά βαρύ, φαρδύ κρανίο και πολύ δυνατές γνάθους. Το ρύγχος ήταν σχετικά κοντό αλλά όχι βραχυκέφαλο. Τα αυτιά πολλές φορές κόβονταν για να μην τραυματίζονται στο κυνήγι ή στη μάχη.
Το σώμα ήταν μυώδες, με βαθύ θώρακα, δυνατούς ώμους και ίσια πλάτη. Δεν ήταν τετράγωνος και βαρύς όπως οι σημερινές mastiff φυλές εκθέσεων, αλλά πιο αθλητικός, φτιαγμένος για να τρέχει, να πιάνει και να κρατάει.
Τα άκρα ήταν δυνατά με βαριά κόκαλα και μεγάλα πέλματα, κατάλληλα για δύσκολο έδαφος και σύγκρουση με ζώα. Η ουρά ήταν μεσαίου μήκους και χοντρή στη βάση. Το τρίχωμα κοντό και πυκνό, σε διάφορα χρώματα όπως brindle, fawn, λευκό με κηλίδες, μαύρο ή καφέ.
Με βάση εκτιμήσεις από ιστορικές περιγραφές και σύγχρονους απογόνους, το ύψος πιθανότατα κυμαινόταν περίπου από 60 έως 75 εκατοστά και το βάρος από 35 έως 55 κιλά. Ήταν δηλαδή ένας μεγάλος, αθλητικός σκύλος και όχι γίγαντας.
Οι φυλές που πιθανότατα προέρχονται από τον Alaunt
Πολλοί ιστορικοί της κυνολογίας θεωρούν ότι από τον τύπο Alaunt προέκυψαν ή επηρεάστηκαν πολλές ευρωπαϊκές φυλές όπως ο Alano Español, οι τύπου mastiff, οι τύπου bulldog, τα Cane Corso, διάφοροι κυνηγετικά και αρκετοί μεγάλοι ποιμενικοί σκύλοι της Ευρώπης και των Βαλκανίων.
Ο Alano Español θεωρείται από πολλούς ο πιο κοντινός σύγχρονος σκύλος στον παλιό τύπο Alaunt, καθώς χρησιμοποιούνταν για παρόμοιες δουλειές: βοοειδή, κυνήγι μεγάλων ζώων και φύλαξη.
Γιατί εξαφανίστηκε ο Alaunt
Ο Alaunt δεν εξαφανίστηκε ξαφνικά. Στην πραγματικότητα δεν χάθηκε ποτέ εντελώς. Αυτό που συνέβη είναι ότι με την πάροδο των αιώνων ο τύπος αυτός διαχωρίστηκε σε διαφορετικές φυλές με συγκεκριμένες δουλειές. Κάποιοι έγιναν mastiff, κάποιοι bulldog τύπου, κάποιοι ποιμενικοί, κάποιοι κυνηγετικοί σκύλοι σύλληψης.
Έτσι ο Alaunt ως όνομα και ως τύπος χάθηκε, αλλά το αίμα του πέρασε σε πολλές από τις φυλές που γνωρίζουμε σήμερα.
Ιστορικές πηγές και βιβλιογραφία
Οι πληροφορίες για τον Alaunt δεν προέρχονται από ένα μόνο βιβλίο ή από ένα μόνο standard, καθώς δεν πρόκειται για αναγνωρισμένη φυλή αλλά για ιστορικό τύπο σκύλου. Οι αναφορές προέρχονται από μεσαιωνικά κυνηγετικά κείμενα, ιστορικές περιγραφές και σύγχρονες μελέτες για τους μολλοσούς και τα κυνηγετικά σκύλιά.
Βασικές πηγές και βιβλιογραφία:
- Gaston Phoebus, Livre de Chasse, 1387
- David Hancock, The Mastiffs: The Big Game Hunters
- David Hancock, Dogs of War
- Carl Semencic, Molossers: Catch Dogs of the World
- Ιστορικές μελέτες για τον Alano Español
- Μελέτες για τους Molossus της Ηπείρου
- Μεσαιωνικά ευρωπαϊκά κυνηγετικά χειρόγραφα
Ο Alaunt θεωρείται σήμερα από πολλούς ιστορικούς της κυνολογίας ένας από τους βασικούς προγόνους των μεγάλων ευρωπαϊκών σκύλων εργασίας, αν και λόγω της παλαιότητας της ιστορίας του δεν είναι δυνατόν να υπάρξει απόλυτη γενεαλογική τεκμηρίωση όπως στις σύγχρονες φυλές.
Ένα τελευταίο σχόλιο
Ίσως τελικά η ιστορία των σκύλων να μην γράφτηκε από τις φυλές που έχουν σήμερα pedigree, αλλά από σκύλους που δούλευαν δίπλα στον άνθρωπο, πολεμούσαν δίπλα στον άνθρωπο και ζούσαν δίπλα στον άνθρωπο χωρίς να χρειάζονται standard για να αποδείξουν την αξία τους.
Ο Alaunt ήταν πιθανότατα ένας τέτοιος σκύλος.
