Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν τελικά η κβαντική φυσική έχει δίκιο. Αν όντως υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα. Γιατί ακούγοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη να μιλά για την Ελλάδα, έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεται σε μία άλλη χώρα από αυτή που ζει ο μέσος Έλληνας πολίτης.
Σε έναν κόσμο όπου η Ελλάδα ανθίζει οικονομικά, όπου οι αριθμοί ευημερούν, οι δείκτες ανεβαίνουν, οι αξιολογήσεις βελτιώνονται και όλα μοιάζουν να κινούνται με ακρίβεια excel. Μόνο που έξω από τις παρουσιάσεις, υπάρχει μια κοινωνία που ασφυκτιά. Μια κοινωνία που δεν ζει μέσα σε ντοσιέ, πίνακες και reports αλλά μέσα σε λογαριασμούς, ενοίκια, ανασφάλεια και ψυχική εξάντληση.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης δεν είναι η οικονομική της πολιτική. Είναι η πλήρης απουσία επαφής με το κοινωνικό συναίσθημα. Ο πρωθυπουργός δίνει όλο και περισσότερο την εικόνα ενός πολιτικού ρομπότ. Ενός ανθρώπου παγιδευμένου μέσα σε επικοινωνιακή διαχείριση, ανίκανου να αγγίξει πραγματικά το βάρος που κουβαλά καθημερινά ο πολίτης.
Κάθε δημόσια τοποθέτηση μοιάζει προσεκτικά αποστειρωμένη. Οι λέξεις βγαίνουν σωστές επικοινωνιακά, αλλά άδειες από ανθρώπινη θερμοκρασία. Δεν ακούς άνθρωπο που αφουγκράζεται κοινωνία. Ακούς μηχανισμό που προσπαθεί να διαχειριστεί εικόνα.
Και εκεί ακριβώς γεννιέται η οργή.
Γιατί όταν ένας πολίτης δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα, όταν βλέπει τη ζωή του να μικραίνει καθημερινά, όταν νιώθει ότι δουλεύει μόνο για να επιβιώνει, και απέναντί του ακούει διαρκώς αφηγήματα “επιτυχίας”, τότε η πολιτική παύει να μοιάζει με εκπροσώπηση. Μοιάζει με κοροϊδία.
Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η ευκολία με την οποία η κυβέρνηση μιλά για “τοξικότητα” της αντιπολίτευσης, την ώρα που κυβερνά εδώ και χρόνια με ύφος απαξίωσης απέναντι σε οποιονδήποτε τολμά να την αμφισβητήσει. Κάθε διαφωνία βαφτίζεται υπερβολή, λαϊκισμός ή σκοτεινή πρόθεση. Κάθε κοινωνική αντίδραση αντιμετωπίζεται σαν επικοινωνιακό πρόβλημα προς διαχείριση και όχι σαν μήνυμα που οφείλει να ακούσει η εξουσία.
Και κάπως έτσι μεγαλώνει το χάσμα.
Από τη μία μια κυβέρνηση που βλέπει την Ελλάδα σαν σύνολο αριθμών. Από την άλλη μια κοινωνία που φωνάζει ότι δεν αντέχει άλλο να αντιμετωπίζεται σαν στατιστικό μέγεθος.
Γιατί οι χώρες δεν είναι αλγοριθμικοί κόσμοι.
Οι χώρες είναι άνθρωποι.