Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη αν έχω κάνει λάθος.
Μέσα σε μία συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων ξαφνικά πρόβαλε μία φιγούρα με σκυμμένο το κεφάλι. Η αλήθεια είναι πως δεν αναγνώρισα πρώτα τη φιγούρα όσο τη γυναίκα που βρισκόταν δίπλα της. Και εκείνη τη στιγμή μου ήρθε ένα δάκρυ.
Γιατί ακόμα και αν δεν ήταν αυτός, εγώ ήδη είχα φτιάξει το σενάριο μέσα στο μυαλό μου.
Είδα τον Γιώργο Νταλάρα σκυμμένο μέσα στο πλήθος.
Όχι να προσπαθεί να ξεχωρίσει. Όχι να τραβάει βλέμματα πάνω του. Σχεδόν σαν να ήθελε να περάσει απαρατήρητος ανάμεσα στον κόσμο. Και ίσως τελικά εκεί να κρύβεται κάτι από το πραγματικό μέγεθος ενός ανθρώπου. Στην στιγμή που μπορεί να σταθεί ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να αποδείξει ποιος είναι.
Έναν άνθρωπο που δεν πήρε ποτέ από αυτή τη χώρα αυτό που πραγματικά του άξιζε. Έναν άνθρωπο που τραγούδησε τα πάντα με τους πάντες. Που αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο για αυτά που πίστευε. Που μας μεγάλωσε.
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν τραγούδια του που μου φέρνουν χελιδόνια μέσα στο στήθος.
Και δεν θα μπορούσα να περάσω από αυτόν τον κόσμο χωρίς να γράψω μία κουβέντα και για αυτόν τον άνθρωπο.
Αδικήθηκε.
Και αδικήθηκε ακόμα και από ανθρώπους που αγαπώ και εκτιμώ. Αλλά ίσως αυτό να δείχνει και κάτι βαθύτερο για τη νοοτροπία του Έλληνα. Ότι πολλές φορές δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε μέσα μας το γεγονός πως κάποιος άλλος μπορεί να πήγε τη βαλίτσα πιο μακριά από όσο την πήγαμε εμείς.
Να ’σαι καλά ρε Γιώργο.
Και ευχαριστώ.
Γιατί για πολλούς από εμάς, η δική σου φωνή έγινε κάποτε η δική μας πατρίδα.