Ίσως μία από τις σημαντικότερες πολιτικές φράσεις που ακούστηκαν ποτέ μέσα στην ελληνική Βουλή ειπώθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου:
«Η Ελλάδα δεν ανήκει εις την Δύσιν. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες.»
Πολλοί προσπάθησαν με τα χρόνια να τη μετατρέψουν σε κομματικό σύνθημα.
Άλλοι την είδαν σαν ιδεολογική υπερβολή μιας άλλης εποχής.
Στην πραγματικότητα όμως αυτή η φράση περιέγραφε κάτι βαθύτερο.
Μία γεωπολιτική και ιστορική αλήθεια που συνοδεύει την Ελλάδα εδώ και αιώνες.
Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ένα απομονωμένο κομμάτι της Δύσης.
Δεν υπήρξε ποτέ μόνο Βαλκάνια.
Δεν υπήρξε ποτέ μόνο Ανατολή ή μόνο Ευρώπη.
Υπήρξε πάντοτε ένα σταυροδρόμι.
Ένα σημείο όπου συναντήθηκαν πολιτισμοί, θρησκείες, αυτοκρατορίες, εμπορικοί δρόμοι και διαφορετικές αντιλήψεις για τον κόσμο.
Από την αρχαιότητα μέχρι το Βυζάντιο και από τη Μεσόγειο μέχρι τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, η Ελλάδα επιβίωσε ακριβώς επειδή μπορούσε να συνομιλεί με διαφορετικούς κόσμους χωρίς να χάνει τον εαυτό της.
Αυτό είναι το πραγματικό της βάθος.
Η Ελλάδα θα έπρεπε να λειτουργεί ως γέφυρα συνεννόησης.
Ως σημείο επαφής διαφορετικών κόσμων.
Όχι ως χώρα που εγκλωβίζεται μόνιμα μέσα σε ξένες στρατηγικές και ξένες αντιπαραθέσεις.
Μπορεί να ανήκουμε θεσμικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μπορεί να συμμετέχουμε σε οικονομικές και αμυντικές συμμαχίες.
Αυτά όμως είναι αποτέλεσμα ιστορικών συμφωνιών και πολιτικών επιλογών.
Η ταυτότητα ενός λαού δεν καθορίζεται μόνο από συνθήκες, οργανισμούς ή γεωπολιτικές ταμπέλες.
Η αλήθεια που εξέφρασε τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμένει ζωντανή γιατί αφορούσε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία παράταξη.
Το μέλλον της Ελλάδας δεν μπορεί να πιστοποιηθεί από κανέναν οργανισμό, καμία υπερδύναμη και καμία ήπειρο στην οποία δηλώνει ότι ανήκει.
Το μέλλον της Ελλάδας πιστοποιείται μόνο από τους ίδιους τους Έλληνες.
Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να θυμόμαστε ιδιαίτερα σε εποχές όπου ολόκληρη η περιοχή γύρω μας μοιάζει να χάνει την ισορροπία της.