Υπάρχουν στιγμές που μία εικόνα μένει πιο δυνατή από χιλιάδες πολιτικές ομιλίες.
Μία τέτοια στιγμή ήταν το δάκρυ του Κωνσταντίνου Καραμανλή για τη Μακεδονία.
Δεν ήταν ένα απλό πολιτικό ξέσπασμα.
Δεν ήταν επικοινωνία.
Δεν ήταν θεατρική στιγμή μπροστά στις κάμερες.
Ήταν η στιγμή που ένας άνθρωπος ο οποίος είχε κουβαλήσει σχεδόν ολόκληρο τον ελληνικό 20ό αιώνα πάνω του αντιλήφθηκε ότι η Ελλάδα κινδύνευε να χάσει ακόμα και το ίδιο το όνομα της Μακεδονίας από τα Σκόπια.
Το 1992, όταν ρωτήθηκε για το ζήτημα, ο Καραμανλής εμφανίστηκε βουρκωμένος και απάντησε:
«Δεν υπάρχει παρά μία Μακεδονία και η Μακεδονία αυτή είναι ελληνική.»
Όσοι το είδαν εκείνη τη στιγμή κατάλαβαν ότι δεν μιλούσε μόνο ένας πρώην πρωθυπουργός ή ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Μιλούσε ένας άνθρωπος που ένιωθε ότι ένα κομμάτι της ιστορικής συνέχειας της χώρας αμφισβητούνταν μπροστά στα μάτια του.
Για τον Καραμανλή το όνομα «Μακεδονία» δεν ήταν απλώς μία γεωπολιτική διαπραγμάτευση.
Ήταν ιστορία, μνήμη, πολιτισμός και ταυτότητα.
Αυτό είναι και το σημείο που πολλοί σήμερα δυσκολεύονται να κατανοήσουν.
Υπάρχουν ζητήματα που ξεπερνούν τα κόμματα και τις κυβερνήσεις.
Ζητήματα που αγγίζουν βαθιά την ιστορική συνείδηση ενός λαού.
Ανεξάρτητα από το πώς βλέπει ο καθένας τις μετέπειτα εξελίξεις ή τη Συμφωνία των Πρεσπών, εκείνη η στιγμή έμεινε χαραγμένη γιατί έμοιαζε απόλυτα αληθινή.
Σήμερα η πολιτική μοιάζει όλο και περισσότερο με διαχείριση εικόνας, επικοινωνίας και αλγορίθμων.
Σπάνια βλέπεις πολιτικούς να μιλούν σαν να κουβαλούν πραγματικά το βάρος της Ιστορίας.
Ίσως γι’ αυτό το δάκρυ του Καραμανλή παραμένει ζωντανό στη μνήμη πολλών ανθρώπων.
Όχι γιατί όλοι συμφωνούν πολιτικά μαζί του.
Αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή είδαν έναν άνθρωπο να φοβάται πραγματικά ότι η χώρα του μπορεί να χάσει κάτι που θεωρούσε κομμάτι της ψυχής της.
Πηγές:
Τα Νέα
iefimerida
in.gr
Parapolitika
Αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό 1992