Οι συνεχείς αναφορές του Αντώνη Σαμαρά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή κατά τη διάρκεια της τελευταίας του παρέμβασης δεν μπορούν να θεωρηθούν ούτε τυπικές ούτε πολιτικά ουδέτερες. Ο τρόπος με τον οποίο επανέφερε διαρκώς το όνομα του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας δημιούργησε την αίσθηση ότι επιχειρείται κάτι περισσότερο από μία απλή επίκληση της ιστορικής μνήμης της παράταξης.
Μία πρώτη ανάγνωση θα μπορούσε να είναι ότι ο Σαμαράς προσπαθεί να συνομιλήσει με το Καραμανλικό ακροατήριο της ΝΔ και να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της «παλιάς παράταξης» απέναντι σε ένα διαφορετικό μοντέλο εξουσίας. Υπάρχει επίσης και η γνωστή παράμετρος του Μακεδονικού, πάνω στην οποία ο ίδιος συγκρούστηκε ιστορικά με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, θεωρώντας ότι η δική του στάση βρισκόταν πιο κοντά στις ιστορικές ευαισθησίες του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Όμως ίσως αυτές οι αναγνώσεις να είναι επιφανειακές.
Διότι υπάρχει μία πολύ σοβαρότερη πιθανότητα πίσω από αυτή τη ρητορική.
Ο Αντώνης Σαμαράς ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ οργανικά Καραμανλικός εξέφραζε περισσότερο την πατριωτική δεξιά από την θεσμική του Καραμανλή. Η πολιτική του διαδρομή επίσης συνδέθηκε με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και η μετέπειτα ρήξη τους σημάδεψε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική ιστορία της ΝΔ. Ακριβώς γι’ αυτό, οι σημερινές συνεχείς αναφορές του στον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποκτούν ιδιαίτερο βάρος.
Γιατί ίσως τελικά το πραγματικό μήνυμα να μην αφορά τον ίδιο τον Σαμαρά.
Ο Σαμαράς επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία το 2004 επί ηγεσίας Κώστα Καραμανλή. Η πολιτική του επανένταξη και ουσιαστικά η πλήρης αποκατάστασή του μέσα στην παράταξη πραγματοποιήθηκαν μέσα από την Καραμανλική περίοδο της ΝΔ. Αυτό από μόνο του δημιούργησε μία πολιτική σχέση που συχνά υποτιμάται στη δημόσια συζήτηση.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι σημερινές του τοποθετήσεις ίσως δεν αποτελούν προσπάθεια ηγετικής διεκδίκησης του Καραμανλικού χώρου από τον ίδιο.
Ίσως αντίθετα λειτουργούν ως πολιτική προετοιμασία εδάφους.
Σαν να επιχειρείται σταδιακά να επανέλθει στο πολιτικό κέντρο βάρους της παράταξης μία Καραμανλική επιρροή που για χρόνια παρέμενε σιωπηλή, διακριτική και μακριά από ανοιχτές συγκρούσεις.
Και ίσως γι’ αυτό οι αναφορές στον Κωνσταντίνο Καραμανλή είναι τόσο επίμονες και τόσο προσεκτικά τοποθετημένες.
Όχι απαραίτητα για να παρουσιαστεί ο Σαμαράς ως εκφραστής του Καραμανλισμού.
Αλλά για να υπενθυμιστεί διαρκώς μέσα στη Νέα Δημοκρατία ότι το Καραμανλικό στοιχείο εξακολουθεί να υπάρχει πολιτικά, ακόμη κι αν μέχρι σήμερα επέλεγε να παραμένει σε δεύτερο πλάνο.
Κάποιες φορές στην πολιτική, οι πιο σημαντικές κινήσεις δεν είναι οι άμεσες ανακοινώσεις αλλά η σταδιακή αλλαγή του κλίματος πριν εμφανιστεί το επόμενο βήμα.