Παρά το γεγονός ότι ο Τράγκας δεν “παρέδωσε” το κεφάλι μου επί πίνακι μετά το θέμα με την ΕΥΠ, δεν με απέλυσε και δεν υποχώρησε στις πιέσεις που δέχτηκε, από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε κάτι άλλο.
Ένα νέο είδος πίεσης.
Ο σωματοφύλακάς του εκείνη την εποχή — και πολύ καλός μου φίλος — φρόντιζε αρκετές φορές να με επιστρέφει σπίτι ή να μου δίνει συμβουλές “για καλό και για κακό”. Ένας ακόμη φίλος, ηχολήπτης, γκρίνιαζε συνεχώς ότι βάζω το κεφάλι μου στον ντορβά για ένα ρεπορτάζ.
Ξαφνικά άρχισα να βλέπω μια περίεργη ένταση ανάμεσα σε μένα και τον Τράγκα.
Δεν μου έβγαινε λογικά.
Μέχρι που κατάλαβα ότι η πηγή της δεν ήμουν εγώ. Ήταν οι πιέσεις που δεχόταν.
Κάποια στιγμή μπήκε μέσα στο μοντάζ ενώ μοντάριζα ένα ρεπορτάζ και άρχισε να φωνάζει ότι «θα τον σκοτώσουν» με αυτά που κάνω. Άφηνε να εννοηθεί ότι δεχόταν χαρτιά και πληροφορίες που έδειχναν πως παρακολουθούνταν. Σαν κάποιος να του έστελνε συνεχώς το μήνυμα:
«Ξέρουμε πού είσαι. Ξέρουμε πού πας.»
Την ίδια μέρα τα πράγματα ξέφυγαν τελείως.
Θεώρησε ότι το ρεπορτάζ που είχα μοντάρει δεν ήταν επαρκώς τεκμηριωμένο. Ξεκίνησε ένας τεράστιος καυγάς μπροστά σε όλους τους συναδέλφους μου. Ένας από εκείνους τους καυγάδες που δεν μπορείς να πάρεις πίσω όταν τελειώσουν.
Κάποια στιγμή πήρα ένα πλαστικό μπουκάλι νερό και το πέταξα στον τοίχο. Σηκώθηκα και έφυγα από το κανάλι θεωρώντας ότι εκείνη τη στιγμή είχε τελειώσει οριστικά η σχέση μου με τη δημοσιογραφία.
Πίστευα πραγματικά ότι είχα δώσει ήδη πάρα πολλά κομμάτια της ζωής μου σε αυτόν τον χώρο.
Όταν όμως μπήκα σπίτι, είδα τον πατέρα και τη μητέρα μου να κοιτάζουν προς τον τηλεφωνητή.
Τότε άκουσα κάτι που μέχρι σήμερα δύσκολα πιστεύει κάποιος όταν ακούει μόνο τη δημόσια εικόνα του Γιώργου Τράγκα.
Ο ίδιος ο Τράγκας είχε αφήσει μήνυμα ζητώντας συγγνώμη.
Έλεγε ότι ακόμη και άνθρωποι με μεγάλη εμπειρία στο ρεπορτάζ κάνουν λάθη. Ότι εκείνος έκανε λάθος απέναντί μου. Μου ζητούσε να επιστρέψω γιατί — όπως είπε — «είμαι δημοσιογραφική στόφα» και δεν πρέπει να σταματήσω εκεί.
Την πραγματική αλήθεια την έμαθα την επόμενη μέρα.
Η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν πολύ δεμένη. Οι συνάδελφοί μου τον είχαν βάλει κάτω και του εξηγούσαν ότι δεν υπήρχε καμία έλλειψη στο ρεπορτάζ μου. Ότι το πρόβλημα δεν ήταν η δουλειά μου αλλά οι πιέσεις που δεχόταν και ο τρόπος που τον επηρέαζαν.
Εδώ θέλω να κρατήσετε το βασικό.
Ο Τράγκας ζητούσε συγγνώμη ακόμη και από έναν εικοσάχρονο όταν καταλάβαινε ότι είχε περάσει τα όρια.
Σύντομα θα εξηγήσουμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό το “εκτός ορίων”.
Κυρίως όμως θα διερευνήσουμε αν κάποιοι άνθρωποι γνώριζαν πολύ καλά πού βρισκόταν αυτό το όριο — και έπαιζαν συστηματικά μαζί του.