Για χρόνια, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας αντιμετώπιζε τον ΣΚΑΪ σχεδόν σαν επικοινωνιακή προέκταση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Όχι επειδή δεν υπήρχε ποτέ κριτική, αλλά επειδή η συνολική εικόνα που περνούσε προς τα έξω ήταν πως στις δύσκολες στιγμές το σύστημα προστατευόταν περισσότερο απ’ όσο πιεζόταν.
Το τελευταίο διάστημα όμως κάτι μοιάζει να αλλάζει.
Όχι απαραίτητα ιδεολογικά. Κυρίως στον τόνο, στις επιλογές θεμάτων και στον τρόπο που αυτά ανεβαίνουν πλέον στην κορυφή της επικαιρότητας.
Υποθέσεις που παλιότερα περνούσαν πιο ελεγχόμενα, σήμερα εμφανίζονται πολύ πιο έντονα στο δημόσιο πεδίο. Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, εσωτερικές συγκρούσεις στη Νέα Δημοκρατία, ακόμη και δημόσιες παρεμβάσεις του Αντώνη Σαμαρά απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, όχι μόνο δεν εξαφανίζονται επικοινωνιακά αλλά προβάλλονται ανοιχτά.
Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός χρησιμοποιεί τόσο βαριές εκφράσεις απέναντι στην κυβέρνηση και αυτές οι δηλώσεις προβάλλονται χωρίς να χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου, τότε υπάρχει τουλάχιστον μία μετατόπιση που αξίζει να παρατηρηθεί.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις υποκλοπές. Μία υπόθεση που πολλοί πίστεψαν ότι θα ξεχαστεί, συνεχίζει να επιστρέφει στην επικαιρότητα. Όχι με την ένταση που θα ήθελαν όσοι ζητούν μετωπική σύγκρουση, αλλά σίγουρα όχι και με τη σιωπή προηγούμενων περιόδων.
Το πιο ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο τα θέματα.
Είναι η αίσθηση που αρχίζει να περνάει προς τα έξω. Μία αίσθηση ότι ακόμα και τμήματα του ίδιου του συστήματος δείχνουν να αντιλαμβάνονται πως η κοινωνική πίεση δεν μπορεί πλέον να απορροφηθεί αποκλειστικά με επικοινωνιακή διαχείριση.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο ΣΚΑΪ έγινε ξαφνικά «αντιπολιτευτικός». Τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης δεν λειτουργούν τόσο απλοϊκά. Συνήθως αφουγκράζονται τις μετατοπίσεις του πολιτικού και κοινωνικού κλίματος και προσαρμόζονται ώστε να μη βρεθούν αποκομμένα από την πραγματικότητα.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα να μην είναι αν αλλάζει ο ΣΚΑΪ.
Ίσως το πραγματικό ερώτημα να είναι αν το ίδιο το πολιτικό περιβάλλον αρχίζει να αλλάζει τόσο έντονα, ώστε ακόμη και μέσα που επί χρόνια θεωρούνταν σταθεροί πυλώνες μιας συγκεκριμένης ισορροπίας να αναγκάζονται να επανατοποθετηθούν.
Και οφείλω να το πω προσωπικά.
Ως ένας από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο ξεκίνημα του τηλεοπτικού ΣΚΑΪ, θα χαιρόμουν πραγματικά αν ζούσα μία επιστροφή στις ρίζες. Σε μία εποχή όπου η δημοσιογραφία δεν φοβόταν να ενοχλήσει, να συγκρουστεί και να ανοίξει συζητήσεις χωρίς να μετρά πρώτα το πολιτικό κόστος της κάθε λέξης.