Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, επανέρχεται η ίδια συζήτηση. Το Άγιο Φως. Το αν ανάβει μόνο του ή αν κάποιος το ανάβει. Έρευνες, αποκαλύψεις, ντοκιμαντέρ, βιβλία που υπόσχονται να δώσουν την «αλήθεια».
Για κάποιους, πρόκειται για μια απλή διαδικασία που πρέπει να αποδομηθεί. Για άλλους, είναι κάτι που δεν χρειάζεται καμία απόδειξη για να υπάρξει. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πλευρές, ανοίγει κάθε χρόνο η ίδια σύγκρουση.
Το κείμενο που ακολουθεί δεν επιχειρεί να αποδείξει τίποτα. Δεν παίρνει θέση. Αφορά κάτι πολύ διαφορετικό. Αφορά το δικαίωμα στην πίστη.
Το πού πιστεύει ο καθένας είναι κάτι άκρως προσωπικό. Πολλές φορές, όταν ανόητα αγγίζεις θέματα που ίσως κρατούν αυτόν τον πλανήτη στο όριο του να μην καταστραφεί, τότε αυτός που εξυπηρετείς είναι ο εαυτός σου.
Μπορεί για κάποιους να μην σημαίνει τίποτα. Για άλλους, όμως, αποτελεί ελπίδα. Ένα κομμάτι φλόγα που ξεπηδά για να μας δώσει την ελπίδα ότι υπάρχει λόγος για όλα. Αυτό για ορισμένους σημαίνει τα πάντα. Σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος να ακούσει όταν όλοι έχουν εξαφανιστεί.
Το να διαχειρίζεσαι ένα τέτοιο θέμα για να αποδείξεις πόσο καλός δημοσιογράφος είσαι σίγουρα είναι ατυχές και δεν σε παρουσιάζει ευφυή.
Για μερικούς, λοιπόν, μπορεί να είναι ανόητο ότι κάποιος, του οποίου η ύπαρξη χώρισε στα δύο τους αιώνες, αναγνωρίζεται ως εκείνος που νίκησε τον θάνατο. Δεν έκανε κανένα έγκλημά αντίθετα κήρυξε την αγάπη. Μίλησε για πράγματα αδιανόητα σε μια εποχή που κανένας δεν τα σκεφτόταν. Έδωσε τη ζωή του για όλους τους υπόλοιπους.
Η εμπειρία δεν εξηγείται, βιώνεται
Ίσως το πρόβλημα είναι ότι έχουμε απομακρυνθεί τόσο πολύ από την εμπειρία, που προσπαθούμε να καταλάβουμε τα πάντα μόνο μέσα από λέξεις και “λογική”.
Υπάρχουν όμως πράγματα που δεν εξηγούνται. Βιώνονται.
Πίστη
Υπάρχουν παραδείγματα που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για θεωρίες. Ο Nick Vujicic γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια. Για πολλούς, αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό για να σταματήσει κάθε προσπάθεια. Για τον ίδιο, όμως, έγινε η αφετηρία. Έχει μιλήσει ανοιχτά για το ότι η πίστη του στον Ιησού ήταν εκείνη που τον κράτησε ζωντανό όταν όλα έμοιαζαν χωρίς νόημα. Δεν αποδεικνύει κάτι με τον τρόπο που ζητά η λογική. Δείχνει όμως κάτι πιο ουσιαστικό: ότι η πίστη, όταν είναι πραγματική, μπορεί να μετατρέψει ακόμη και το πιο ακραίο όριο σε λόγο ύπαρξης.
Μεγάλη Παρασκευή
Τη Μεγάλη Παρασκευή, στον Πύργο της Σαντορίνης, ανάβουν φωτιές πάνω σε όλα τα σπίτια. Μικρά κουτάκια από κονσέρβες, γεμάτα με πετρέλαιο, βρίσκονται στις ταράτσες και στα μπαλκόνια, δημιουργώντας την αίσθηση ενός πύργου που φλέγεται. Ανάμεσα στα κτίρια, εκατοντάδες άνθρωποι περπατούν. Την πρώτη φορά που το έζησα ήμουν περίπου 24 ετών. Ένα νέο παιδί οδηγούσε την πομπή, φωνάζοντας με σπαρακτικό τρόπο το «ω γλυκύ μου έαρ…».
Εκεί εισβάλλει κάτι μέσα σου. Μια κατανόηση για το τι σημαίνει θυσία, χωρίς να το επιδιώξεις. Δάκρυα φεύγουν από τα μάτια σου, ειδικά όταν βλέπεις τις μαυροφορεμένες ηλικιωμένες γυναίκες, που δεν στολίζονται για να πάνε στην εκκλησία, να αναγνωρίζουν στα πρόσωπα των νέων που βρίσκονται στην πομπή την ελπίδα. Τα μάτια τους είναι βουρκωμένα από συγκίνηση σε πλησιάζουν με μια κολόνια για να βάλουν στο πρόσωπό σου. Κάποιες ραντίζουν από ψηλά την πομπή.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις τον συμβολισμό. Ο μόνος τρόπος να μην τον καταλάβεις είναι πραγματικά να μη διαθέτεις αληθινή λογική.
Η “λογική” και τα όριά της
Υπάρχουν άνθρωποι λοιπόν που θα προσπαθήσουν να εξηγήσουν, να αποδομήσουν, να το μετατρέψουν σε κάτι μικρότερο από αυτό που είναι.
Προσοχή, για να μην γίνει το λάθος. Δεν διαπραγματευόμαστε αυτή τη στιγμή το αν υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν την ύπαρξη οποιαδήποτε θρησκείας για μη έντιμους λόγους. Το θέμα εδώ είναι η πίστη.
Η πίστη λοιπόν είναι κάτι πολύ ισχυρό και ακόμα και αν δεν μπορεί να σε αναστήσει, σίγουρα μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό.
Δεν έδωσα ποτέ δικαίωμα σε κανέναν να μου πει τι να πιστέψω και τι όχι, όπως και δεν επιτίθεμαι στα πιστεύω κανενός.
Η σύγκριση που δεν συζητιέται
Ενώ η “λογική” σκέψη λοιπόν διαπραγματεύεται την αποδόμηση της όποιας θρησκείας η ίδια πιστεύει ότι θα δημιουργήσει συνείδηση μέσα σε κουτιά υπολογιστών. Ότι θα τους μιλάμε και θα έχουν την αίσθηση ύπαρξης, όπως την έχει και ο άνθρωπος.
Αυτό είναι σίγουρα πολύ πιο απίθανο κατά την άποψή μου και επικίνδυνο για την ανθρωπότητα από το να πιστεύεις ότι κάποιος που μίλησε για αγάπη και κατάφερε να αναγνωριστεί παγκόσμια ως κάτι υπέρτατο νίκησε τον θάνατο.
Τι ζητάει η «λογική» και τι δεν ζητάει η αγάπη
Η αγάπη δεν ζητάει χρήματα. Πολλά από αυτά που θεωρούμε λογικά, όμως, ζητούν — και με το παραπάνω. Ζητούν και τα χρήματά μας και την υπακοή μας. Ζητούν να πιστέψουμε ότι ορισμένοι ως αυθεντίες ξέρουν καλύτερα από εμάς.
Σε πρακτικό επίπεδο λοιπόν, αν είχε εισακουστεί εκείνο το μήνυμα πριν από περίπου δύο χιλιάδες χρόνια, σήμερα δεν θα είχαμε τα χάλια που έχουμε ως ανθρωπότητα, ως έθνη, ως άνθρωποι.
Γεννιέται ένα ερώτημα. Πώς πιστεύουν πολλοί ότι, χρησιμοποιώντας τη “λογική” — από την οποία προέρχονται πολλά από τα δεινά αυτού του είδους — θα καταφέρουμε κάποτε να βρούμε λύση;
Το δικαίωμα της πίστης
Το από πού θα θεραπεύσει ο καθένας την ύπαρξή του ή το σώμα του, μέσα από ποια πίστη, είναι αναφαίρετο δικαίωμά του. Μπορείς να πιστεύεις στην κλασική ιατρική, στην ομοιοπαθητική, στον βελονισμό, στην προσευχή, στα τσάκρα. Αν είσαι υγιής μέσα από αυτό, ποιος έχει το δικαίωμα να έρθει και να σου πει ότι πιστεύεις κάτι ψευδές;
Η απόδειξη, μερικές φορές, δεν βρίσκεται στο αν κάτι είναι λογικό, αλλά στο αποτέλεσμα που φέρνει. Πιστεύω, λοιπόν, ακράδαντα ότι αξίζει πίστης οτιδήποτε κάνει κάποιον είτε καλύτερο άνθρωπο είτε υγιή άνθρωπο, ακόμη και χωρίς εμφανή λόγο.
Πρέπει να αποδεχτούν ακόμη και οι πλέον πονηροί ότι υπάρχουν πράγματα που διαφεύγουν από τη λογική τους. Όπως σέβομαι τη λογική τους, οφείλουν να δεχθούν ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να τα προσεγγίσουν με τον τρόπο που προσπαθούν να το κάνουν.
Όπως ξεκίνησα να λέω, η πίστη είναι προσωπικό θέμα. Όποιος δεν πειράζει τη δική σου, άσε τη δική του να υπάρχει.
Μπορεί να ζει σε έναν καλύτερο κόσμο από εσένα.
Καλή Ανάσταση