Υπάρχουν κάποια πρόσωπα σε αυτή την ιστορία που εμφανίζονται ξανά και ξανά. Πρόσωπα που δεν βρίσκονται πάντα μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας, αλλά η παρουσία τους διαπερνά γεγονότα, οργανώσεις, πρωτοβουλίες και τελικά τον ίδιο τον μηχανισμό εφαρμογής του νόμου Άργος.
Για να κατανοήσει κανείς το σήμερα, πρέπει να γυρίσει αρκετά χρόνια πίσω.
Το 2007 και το 2008 ήμασταν ελάχιστοι οι άνθρωποι στον χώρο του σκύλου που γνωρίζαμε καλά το διαδίκτυο και τις δυνατότητές του. Από τη δική μου πλευρά γεννήθηκαν μια σειρά από ιστοσελίδες, επιλογές για τις οποίες παραμένω υπερήφανος μέχρι σήμερα. Ανάμεσά τους βρισκόταν και το Dognews.gr. Ήταν το πρώτο μεγάλο μου εγχείρημα εκείνης της περιόδου, μια από τις πρώτες εξειδικευμένες ενημερωτικές ιστοσελίδες για τον σκύλο στην Ελλάδα. Εκεί ξεκίνησαν πολλές από τις συζητήσεις που σήμερα μοιάζουν επίκαιρες όσο ποτέ.
Η φιλοσοφία του ήταν απλή. Ενημέρωση γύρω από θέματα που αφορούν τον σκύλο, χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς χορηγούς και χωρίς σκοπιμότητες.
Κάποια στιγμή δημοσίευσα υλικό που αφορούσε μία φιλοζωική οργάνωση. Λίγο αργότερα έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από μια νεαρή τότε φοιτήτρια Νομικής. Η ένστασή της δεν αφορούσε την ακρίβεια όσων είχα γράψει. Υποστήριζε ότι δεν είχα προβάλει και άλλες οργανώσεις του ίδιου χώρου.
Η συζήτηση γρήγορα ξέφυγε από το επίπεδο της διαφωνίας. Θυμάμαι ακόμη την απειλή ότι θα βρεθώ αντιμέτωπος με νομικές συνέπειες επειδή, κατά τη δική της άποψη, αυτό που έκανα δεν ήταν δημοσιογραφία.
Πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια από τότε.
Το περιστατικό ίσως να ξεχάστηκε από πολλούς.
Όχι όμως από εμένα.
Όχι επειδή με ενόχλησε προσωπικά.
Αλλά επειδή μου αποκάλυψε μια νοοτροπία που τότε έκανε τα πρώτα της βήματα και σήμερα μοιάζει να έχει αποκτήσει θεσμική ισχύ.
Το περιστατικό εκείνο δεν θα είχε καμία ιδιαίτερη σημασία αν επρόκειτο απλώς για μια διαφωνία δύο ανθρώπων.
Αυτό που μου έμεινε ήταν η πεποίθηση ότι η διαφορετική άποψη δεν έπρεπε να αντικρουστεί με επιχειρήματα αλλά να περιοριστεί μέσω της επίκλησης του νόμου, της εξουσίας ή της ηθικής ανωτερότητας.
Τότε το θεώρησα ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Σήμερα δεν είμαι τόσο βέβαιος.
Κοιτάζοντας προς τα πίσω, βλέπω ότι την ίδια περίοδο άρχισε να διαμορφώνεται ένα συγκεκριμένο μοντέλο φιλοζωίας. Ένα μοντέλο που δεν αρκούνταν στο να υποστηρίζει τις δικές του θέσεις, αλλά επιδίωκε να τις μετατρέψει στη μοναδική αποδεκτή αλήθεια.
Η διαφωνία αντιμετωπιζόταν όλο και περισσότερο ως πρόβλημα.
Και όποιος διαφωνούσε, βρισκόταν απέναντι.
Απέναντι βρέθηκαν κυνηγοί.
Απέναντι βρέθηκαν ποιμένες.
Απέναντι βρέθηκαν εκπαιδευτές σκύλων.
Απέναντι βρέθηκαν άνθρωποι που ζούσαν καθημερινά με τα ζώα και συχνά αρνούνταν να αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα θεωρίες που δεν συμβάδιζαν με την πραγματικότητα που βίωναν.
Για χρόνια αυτά τα δύο ρεύματα συνυπήρχαν μέσα στον ίδιο χώρο.
Μέχρι που το ένα απέκτησε πρόσβαση σε κέντρα λήψης αποφάσεων.
Απέκτησε πρόσβαση σε υπουργεία.
Απέκτησε πρόσβαση σε θεσμούς.
Απέκτησε πρόσβαση στη διαμόρφωση της νομοθεσίας.
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο νόμος Άργος.
Γι’ αυτό και η έρευνα που ακολουθεί δεν αφορά προσωπικές αντιπαραθέσεις.
Δεν αφορά παλιές διαφωνίες.
Δεν αφορά ξεχασμένα ηλεκτρονικά μηνύματα.
Αφορά τη διαδρομή μιας ιδέας.
Αφορά το πώς μια συγκεκριμένη αντίληψη πέρασε από μικρές εσωτερικές συγκρούσεις του χώρου στα υπουργικά γραφεία, στις δημόσιες πολιτικές και τελικά στην ίδια τη νομοθεσία.
Αφορά τους ανθρώπους που βρέθηκαν σε καίριες θέσεις κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας.
Γιατί οι νόμοι δεν εμφανίζονται μόνοι τους.
Πίσω από κάθε νόμο υπάρχουν πρόσωπα.
Υπάρχουν διαδρομές.
Υπάρχουν σχέσεις.
Υπάρχουν αποφάσεις.
Και όσο η δημόσια συζήτηση περιορίζεται μόνο στο αποτέλεσμα, τόσο παραμένουν στο σκοτάδι εκείνοι που συνέβαλαν στη δημιουργία του.
Η δική μου δουλειά δεν είναι να δικάσω κανέναν.
Η δική μου δουλειά είναι να φωτίσω τη διαδρομή.
Να ενώσω τα γεγονότα.
Να καταγράψω τα πρόσωπα.
Να θέσω ερωτήματα.
Και να επιτρέψω στον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Γιατί η αλήθεια έχει ένα παράξενο χαρακτηριστικό.
Μπορεί να αργήσει.
Μπορεί να πολεμηθεί.
Μπορεί να θαφτεί κάτω από αφηγήματα, τίτλους και δημόσιες σχέσεις.
Αλλά ποτέ δεν ξεχνά.
Και κάποια στιγμή επιστρέφει για να ζητήσει λογαριασμό.