Ο Νίκος Χρυσάκης, ως αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, συνέγραψε το βιβλίο «Το νομικό status των ζώων στην Ελληνική έννομη τάξη». Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτε παράξενο. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να συγγράφει βιβλία και να καταθέτει τις απόψεις και τις γνώσεις του.
Το ερώτημα γεννιέται από τη στιγμή που το συγκεκριμένο έργο φαίνεται να απέκτησε πολύ ευρύτερο θεσμικό ρόλο.
Σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό του σημερινού Ειδικού Γραμματέα Προστασίας Ζώων Συντροφιάς του Υπουργείου Εσωτερικών, το βιβλίο διανεμήθηκε δωρεάν σε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας ανά την επικράτεια.
Εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.
Ποιος αποφάσισε τη διανομή του;
Με ποια διαδικασία;
Υπήρξε υπηρεσιακή εντολή;
Υπήρξε απόφαση του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ.;
Αξιολογήθηκε από κάποια επιστημονική ή νομική επιτροπή;
Εγκρίθηκε ως εκπαιδευτικό ή υπηρεσιακό βοήθημα;
Με ποια κριτήρια επιλέχθηκε ένα ιδιωτικά εκδοθέν βιβλίο ώστε να φτάσει σε όλα τα αστυνομικά τμήματα της χώρας;
Τα ερωτήματα αυτά δεν αφορούν μόνο το βιβλίο.
Αφορούν τη διαδικασία με την οποία παράγεται και εισάγεται γνώση μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι γύρω από την παρουσίαση και την προώθηση του βιβλίου εμφανίζονται δικαστικοί λειτουργοί, στελέχη της αυτοδιοίκησης, συνδικαλιστικοί φορείς της αστυνομίας, φιλοζωικές οργανώσεις και εκπρόσωποι διαφόρων θεσμών.
Δεν αποτελεί αυτό απόδειξη οποιασδήποτε παρατυπίας.
Αποτελεί όμως απόδειξη ότι το έργο αντιμετωπίστηκε ως κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή προσωπική συγγραφική πρωτοβουλία.
Για τον λόγο αυτό το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Πώς ακριβώς ένα βιβλίο που έγραψε ένας αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. μετατράπηκε σε σημείο αναφοράς για υπηρεσίες, εκπαιδεύσεις και εφαρμογές της νομοθεσίας;
Και κυρίως:
Υπάρχει κάπου η υπηρεσιακή πράξη, η εγκύκλιος, η απόφαση ή το έγγραφο που να εξηγεί με ποιον τρόπο έγινε αυτή η μετάβαση;
Αν υπάρχει, πρέπει να δημοσιοποιηθεί.
Αν δεν υπάρχει, τότε το ίδιο το γεγονός δημιουργεί ένα εύλογο και απολύτως θεμιτό δημοσιογραφικό ερώτημα.