Ο Βέλγικος Ποιμενικός αποτελεί μία από τις πιο ολοκληρωμένες φυλές εργασίας στον κόσμο. Η ευφυΐα, η ταχύτητα, η αστείρευτη ενέργεια και η βαθιά επιθυμία του να συνεργάζεται με τον άνθρωπο τον έχουν καταστήσει πρωταγωνιστή στην εκπαίδευση, στα αθλήματα εργασίας, στις υπηρεσίες ασφαλείας και, φυσικά, στην καθημερινή ζωή ανθρώπων που γνωρίζουν πραγματικά τις ανάγκες του. Πίσω όμως από τις εντυπωσιακές δυνατότητές του κρύβεται ένας σκύλος που απαιτεί γνώση, συνέπεια και ουσιαστική σχέση με τον άνθρωπό του.
Για τη συγκεκριμένη εκπομπή είχα τη χαρά να συνομιλήσω με έναν άνθρωπο που προσωπικά ξεχωρίζω όχι μόνο ως εκπαιδευτή και εκτροφέα σκύλων, αλλά κυρίως ως άνθρωπο. Ο Χρήστος Πρινιωτάκης είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που εξακολουθούν να κουβαλούν ένα χαρακτηριστικό το οποίο θεωρώ πως στις μέρες μας σπανίζει: την ευγένεια.
Αυτό γίνεται φανερό από τα πρώτα κιόλας λεπτά της συζήτησης. Δεν θα το διαπιστώσετε μόνο από όσα λέει για τον Βέλγικο Ποιμενικό, αλλά και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον συνομιλητή του. Υπάρχουν στιγμές μέσα στη συνέντευξη όπου αφήνει στην άκρη τις τυπικές απαντήσεις και μιλά αυθόρμητα για τους σκύλους του, για όσα πιστεύει και για όσα αγαπά πραγματικά. Η ευγένειά του, όμως, φάνηκε και σε κάτι ακόμη. Παρότι ήταν ο καλεσμένος της εκπομπής, επέλεξε πολλές φορές να αναφερθεί στη δική μου εμπειρία, στους δικούς μου σκύλους και στη διαδρομή μου στον χώρο, χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός λόγος ή ανάγκη να το κάνει. Δεν ήταν μια τυπική φιλοφρόνηση· ήταν ένας αυθόρμητος σεβασμός προς τον άνθρωπο που είχε απέναντί του. Ίσως αυτό να είναι που τον κάνει να ξεχωρίζει από πολλές συνεντεύξεις που έχω πραγματοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια. Είναι μια μορφή πραγματικής ευγένειας, εκείνης της αυθεντικής ελληνικής ευγένειας που κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητη και σήμερα, δυστυχώς, τη συναντάμε ολοένα και πιο σπάνια.
Έχουμε συνηθίσει σε έναν δημόσιο λόγο όπου κυριαρχούν η ένταση, η αντιπαράθεση και πολλές φορές η απαξίωση του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντί μας. Αντίθετα, ο πραγματικός σεβασμός προς τον συνομιλητή, προς την εμπειρία του και προς όσα έχει προσφέρει, μοιάζει να γίνεται ολοένα και πιο σπάνιος. Για μένα, αυτή η στάση αποτελεί ένδειξη πραγματικής παιδείας και όχι αδυναμίας.
Αισθάνομαι πραγματικά τυχερός που γνώρισα τον Χρήστο Πρινιωτάκη. Ταυτόχρονα, ομολογώ πως αισθάνομαι και μια μικρή ατυχία. Έχει δημιουργήσει έναν μικρό παράδεισο, έναν χώρο όπου ζει και εργάζεται με τους σκύλους του, κάτι που όσοι είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν γνωρίζουν πολύ καλά. Ίσως γι’ αυτό επιλέγει αρκετές φορές να μένει μακριά από τα γενικότερα ζητήματα που απασχολούν τον χώρο της κυνοφιλίας. Το σέβομαι απόλυτα, αλλά δεν μπορώ να μην πιστεύω ότι είναι ένας άνθρωπος που έχει ακόμη πάρα πολλά να προσφέρει με τη γνώση, την εμπειρία και κυρίως με τον τρόπο που σκέφτεται.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μήνυμα της συνέντευξης. Πέρα από τον Βέλγικο Ποιμενικό, πέρα από την εκπαίδευση και την εκτροφή, μας θυμίζει ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου παραμένει το σημαντικότερο στοιχείο σε κάθε σχέση. Με τους σκύλους, αλλά και μεταξύ μας.
Σας προσκαλώ να παρακολουθήσετε τη συζήτησή μας και είμαι βέβαιος ότι, πέρα από όσα θα μάθετε για μία από τις σημαντικότερες φυλές εργασίας στον κόσμο, θα γνωρίσετε και έναν άνθρωπο που αποδεικνύει πως η γνώση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία όταν συνοδεύεται από σεβασμό, ήθος και πραγματική ευγένεια.