Η διαδρομή προς την εκπαίδευση σκύλων ξεκίνησε στην ηλικία των 7 ετών, με τη συνάντησή μου με τους δύο πρώτους σκύλους που εκπροσωπούν, στη μνήμη μου, ολόκληρο το είδος. Ήταν ένα Γκριφόν και ένα Πεκινουά, ο Μπόρις και ο Νίκλης. Η κυρία Αλίκη είχε αλλάξει τη διαδρομή της βόλτας τους και είχε βρεθεί έξω από το σπίτι μου. Λίγες ώρες αργότερα, χωρίς να καταλάβω ακριβώς το πώς, βρισκόμουν εγώ κάτω από το μπαλκόνι της.
Οι γονείς μου χρειάστηκαν αρκετές ώρες για να με εντοπίσουν και, ευτυχώς, αυτό έγινε πριν προλάβουν να δηλώσουν την εξαφάνισή μου. Η κυρία Αλίκη, αντιλαμβανόμενη τι είχε συμβεί, μας κάλεσε στο σπίτι της. Έτσι μπήκα στη χώρα των θαυμάτων του σκύλου, με ξεναγό μια Αλίκη, όπως το έφερε η τύχη.
Όσο εκείνοι εξιστορούσαν τα δεδομένα της «εξαφάνισής» μου, εγώ χανόμουν στη μυρωδιά του Μπόρις. Ένιωθα κάτι που με έκανε να ξεχνάω κάθε κανόνα υγιεινής και να βουτάω το κεφάλι μου στο πυκνό τρίχωμά του, προσπαθώντας να κάνω αυτή τη μυρωδιά δική μου. Ήταν η πρώτη συνάντησή μου με την ευτυχία. Ευχόμουν η συζήτησή τους να μη τελειώσει ποτέ και εγώ να μείνω εκεί για πάντα.
Ο Νίκλης ήταν πιο επιφυλακτικός. Με περιεργαζόταν με σαφή διάθεση να με προσεγγίσει, όμως ο φόβος του ήταν μεγαλύτερος. Εκείνη η βραδιά κάποια στιγμή τελείωσε… Μέσα μου όμως τα πάντα είχαν ήδη αλλάξει.
Η Αλίκη και η μητέρα μου έγιναν φίλες και έτσι εγώ είχα τη δυνατότητα να χάνομαι συχνά στη μυρωδιά του Μπόρις. Σιγά σιγά κέρδισα και την εμπιστοσύνη του Νίκλη.
Μέχρι την ημέρα που εμφανίστηκε εκείνη.
Ήταν ένας υπέροχος «Γκρίζος Λύκος», χωρίς καμία Αλίκη στο πλευρό της. Η Λίζα, όπως την ονόμασα, περιφερόταν μόνη, ελεύθερη, χρωματίζοντας με την ύπαρξή της την τσιμεντούπολη, στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’80. Το σχέδιο ήταν απλό. Θα περίμενα να βραδιάσει και μετά θα την έβαζα κρυφά στην αυλή μας. Το πρωί… θα εξηγούσα τα υπόλοιπα σε όλους.
Μια άλλη καλημέρα…
Με πρόλαβαν οι φωνές της μητέρας μου. Έτρεξα στην αυλή για να προλάβω να της εξηγήσω για τη Λίζα και τότε κατάλαβα την υπερβολική της αντίδραση. Η Λίζα βρισκόταν στο κέντρο πέντε μικροσκοπικών πλασμάτων… είχε γίνει μητέρα.
Ακολούθησαν τρεις υπέροχοι μήνες και, μετά από αυτούς, οι χειρότερες μέρες της ζωής μου. Η αποχώρηση των κουταβιών.
Ζήσαμε με τη Λίζα αρκετό καιρό και ήταν η πρώτη που με γαλούχησε πραγματικά στον κόσμο του σκύλου.
«Έφυγε» ενώ έλειπα από το σπίτι…
Πέρασαν αρκετά χρόνια. Είχα φτάσει πλέον τα δεκατρία και πήγαινα Γυμνάσιο. Εκείνη την εποχή η μητέρα μου πρόσεχε κάποια παιδιά σε ένα σπίτι στην Πολιτεία, που η ίδια αποκαλούσε «το σπίτι των είκοσι δωματίων».
Μια μέρα με πήρε μαζί της για να μου δείξει το τεράστιο σπίτι. Στην πραγματικότητα όμως ήξερε ότι αυτό που θα είχε σημασία για μένα βρισκόταν στον κήπο.
Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.
Βελγικός Ποιμενικός!
Ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα δει μέχρι τότε στη ζωή μου. Ένας μαύρος λύκος… Και δεν τελείωνε εκεί. Ακριβώς πίσω της ερχόταν ένα αρχοντικό Κόλεϋ. Το να τους βλέπεις μαζί ήταν σαν να ζεις μέσα σε όνειρο.
Δεν άγγιξα ποτέ κανέναν από τους δύο. Πέρασα ολόκληρη την ημέρα απλώς κοιτώντας τους.
Δύο μήνες μετά ξυπνούσα με τον ομορφότερο τρόπο. Τα χαμόγελα των δικών μου ανθρώπων έκρυβαν και τη δική τους συγκίνηση, βλέποντας τον τρόπο που κοιτούσα το κουτάβι που είχαν αφήσει στην αγκαλιά μου.
Το Κόλεϋ και η Βελγίδα είχαν γίνει γονείς και στα χέρια μου βρισκόταν μία από τις απογόνους τους.
Η Πάρκυ και η αρχή της επαγγελματικής πορείας
Τα δεκαοκτώ μου δεν με βρίσκουν, όπως ίσως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει, να μελετώ για την εκπαίδευση των σκύλων. Αντίθετα, κάνω το ντεμπούτο μου ως δημοσιογράφος σε ένα από τα τηλεοπτικά κανάλια της εποχής.
Η δημοσιογραφία ήταν ένα δύσκολο κομμάτι της ζωής μου. Κάθε βράδυ όμως εκείνη ήταν εκεί… περίμενε… για να τα πάρει όλα επάνω της. Κάθε φόβος εξαφανιζόταν μέσα στην ισχύ του βλέμματός της.
Είμαι 24 ετών όταν χάνω τον πατέρα μου. Η Πάρκυ όμως ήταν ακόμη εκεί.
Η ιστορία του πώς ένας σκύλος με ξαναστήνει στα πόδια μου ήταν το πρώτο πράγμα που έγραψα, στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα ως εκπαιδευτής σκύλων.
Αυτή την ιστορία μπορείς να τη διαβάσεις εδώ.
Η Σίλβη και η εκπαίδευση
Στα 26 μου, η Σίλβη είναι ο σκύλος που βάζει μέσα μου το σαράκι της εκπαίδευσης. Φυσικά και είναι ένας Βέλγικος Ποιμενικός. Ακόμη καλύτερα… «ημίαιμος».
Τώρα, δεν ξέρω πόσοι από εσάς είστε οπαδοί του «αν θελήσεις κάτι από καρδιάς». Εγώ, παρότι δεν δηλώνω οπαδός καμίας φιλοσοφίας, οφείλω να παραδεχτώ ότι το έζησα.
Για αρκετά χρόνια ξεζούμιζα κάθε βιβλίο σχετικό με τη συμπεριφορά των σκύλων και η Σίλβη με ακολουθούσε σε αυτό το παιχνίδι, ως μαθήτρια και, ταυτόχρονα, ως δασκάλα.
Ένα βράδυ γνώρισα τον σωστό άνθρωπο και το όνειρο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.
Το 2006 ακολούθησε η επαγγελματική μου ένταξη σε μία από τις μεγαλύτερες σχολές εκπαίδευσης σκύλων στην Ελλάδα, όπου και παρέμεινα έως το 2014. Εκεί ξεκίνησε ουσιαστικά η επαγγελματική μου πορεία, μέσα από την καθημερινή επαφή με εκατοντάδες σκύλους και ανθρώπους.
Ακόμη και σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω σε αυτή την πορεία, πιστεύω ότι κάποιος θα με ξυπνήσει.
Είναι πολλά αυτά που θα ήθελα να πω για όλα εκείνα τα χρόνια και κάποια στιγμή θα το κάνω.
Το πρόγραμμα «Γνώρισε τον Σκύλο σου, Άλλαξε τη Ζωή σου»
Όλα αυτά τα χρόνια πέρασαν χιλιάδες εκπαιδευόμενοι από τα χέρια μου και ασχολήθηκα με κάθε μορφή εκπαίδευσης σκύλων που υπάρχει.
Όσο όμως η εμπειρία και οι γνώσεις μου αυξάνονταν, τόσο απομακρυνόμουν από εκείνο που πραγματικά είχε σημασία… τον σκύλο.
Στη θέση του Μπόρις, του Νίκλη, της Λίζας και της Πάρκυ βρίσκονταν πλέον γνώσεις… λέξεις.
Σε παρακαλώ, μη δεις αυτό που διαβάζεις ως ένα φτηνό κομμάτι marketing και φυσικά μην κάνεις τον παραλληλισμό ότι οι συνάδελφοί μου επαγγελματίες έχουν χάσει την επαφή τους με τον σκύλο. Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που, πέρα από τον επαγγελματισμό τους, ξέρουν να τιμούν τον σκύλο σε κάθε τους βήμα.
Αυτό είναι το δικό μου βιογραφικό και απεικονίζει μόνο τη δική μου πορεία.
Όταν σήμερα κοιτάζω πίσω σε αυτή τη διαδρομή, καταλαβαίνω ότι όλοι αυτοί οι σκύλοι δεν μου έμαθαν απλώς να αγαπώ τον σκύλο. Με οδήγησαν, χωρίς να το καταλάβω τότε, στη φιλοσοφία που χρόνια αργότερα ονόμασα «Γνώρισε τον Σκύλο σου, Άλλαξε τη Ζωή σου».
«Γνώρισε τον Σκύλο σου…»
Φυσικά, όταν κάτι δεν υπάρχει μέσα σου, δεν μπορείς να το διδάξεις.
Μπορούσα —και έλυνα καθημερινά— κάθε πρόβλημα συμπεριφοράς, αλλά δεν μπορούσα πια να μιλήσω για τον σκύλο με τον τρόπο που μιλούσα δέκα χρόνια πριν.
Ο σκύλος για τον οποίο μιλούσα ήταν διαφορετικός από εκείνον που είχα ονειρευτεί.
Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι η πραγματική εκπαίδευση δεν ήταν να γεμίσω το μυαλό των ανθρώπων με γνώσεις, ούτε να τους παραδώσω ένα «εγχειρίδιο λειτουργίας» του σκύλου ή έναν κατάλογο με όσα επιτρέπονται και όσα απαγορεύονται.
Η εκπαίδευση έπρεπε να περάσει μέσα από την παρουσίαση των ομοιοτήτων μας με τον σκύλο, ώστε η κατανόησή του να γίνει κάτι πραγματικά απλό.
Μέσα από αυτή τη διάσταση υπήρχε η δυνατότητα όχι μόνο να κατανοήσεις τον σκύλο, αλλά και να ξεκινήσεις ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Να επικοινωνήσεις με ένα κομμάτι του εαυτού σου που, όσο περνούν τα χρόνια, δείχνει να εξαφανίζεται.
Το κομμάτι που εκπροσωπεί το ένστικτο.
Τον «σκύλο» που όλοι έχουμε μέσα μας.
Το «Άλλαξε τη Ζωή σου» είναι απαραίτητο, αν θέλεις πραγματικά να αγγίξεις τον σκύλο
Σήμερα ο άνθρωπος δείχνει χαμένος ανάμεσα στις συγκρουόμενες οδηγίες των αυθεντιών.
Όλες βασίζονται σε λογικά επιχειρήματα και όμως η μία ανατρέπει την άλλη.
Δεν έχει σημασία αν η αυθεντία έχει τη μορφή ενός γιατρού, ενός ιερέα ή ενός εκπαιδευτή σκύλων.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η γνώση, χωρίς την καθοδήγηση του ενστίκτου, μπορεί να γίνει καταστροφική.
Η νοοτροπία που φαίνεται να κυριαρχεί σήμερα είναι ότι το ένστικτο πρέπει να χειραγωγηθεί και η σκέψη να αναλάβει τον απόλυτο έλεγχο.
Ο σκύλος, η φύση και κάθε δημιούργημα που δεν φέρει την ανθρώπινη υπογραφή τείνει να χαρακτηριστεί ως ελαττωματικό… ή προβληματικό.
Κοίτα για μια στιγμή γύρω σου.
Σε κάθε κομμάτι της φύσης η σκέψη επεμβαίνει για να διορθώσει «ατέλειες». Το σημείο όπου αυτό γινόταν για να κάνει τη ζωή μας καλύτερη φαίνεται πως το έχουμε ξεπεράσει.
Το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα είναι, στην πραγματικότητα, εκείνο όπου η σκέψη δείχνει να μην γνωρίζει πλέον προς τα πού να προχωρήσει. Η αναζήτηση της ανθρώπινης ευτυχίας ξεπέρασε τις αντοχές ενός κόσμου που δημιουργήθηκε πάνω σε άρτιους κανόνες.
Οι καρποί που τρως είναι πιο όμορφοι αλλά άδειοι. Το οξυγόνο που αναπνέεις είναι ανεπαρκές. Το ανθρώπινο συναίσθημα δείχνει να ασφυκτιά κάτω από το βάρος των κανόνων που η ίδια η σκέψη επέβαλε και το ανθρώπινο σώμα μοιάζει πιο αδύναμο από ποτέ.
Αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, θα δεις την ίδια νοοτροπία που μας οδήγησε εδώ να προσπαθεί να διορθώσει τα δικά της λάθη… και να δημιουργεί νέα.
Η σκέψη δύσκολα αποδέχεται τα δικά της σφάλματα. Της φταίνε όλα τα υπόλοιπα, εκτός από την ίδια, και έτσι αποφεύγει να κοιτάξει το σημείο από όπου ξεκίνησε το πρόβλημα, γιατί εκεί θα αναγκαστεί να αντικρίσει τον ίδιο της τον εαυτό.
Το ίδιο πάει να συμβεί και με τον σκύλο.
Το «χωρίς λόγο γάβγισμα», η «προβληματική συμπεριφορά», οι «φοβικοί σκύλοι» είναι πολλές φορές φράσεις που απεικονίζουν περισσότερο την αδυναμία της λογικής να κατανοήσει το συναίσθημα παρά την πραγματικότητα του ίδιου του σκύλου.
Αν συμφωνήσεις με αυτή τη λογική, αργά ή γρήγορα θα αντιληφθείς ότι η απαξίωση του συναισθήματος του σκύλου είναι η ίδια απαξίωση που εφαρμόζουμε καθημερινά και απέναντι στο ανθρώπινο συναίσθημα.
Η επιλογή είναι δική σου
Στο «Γνώρισε τον Σκύλο σου, Άλλαξε τη Ζωή σου» η αυθεντία δεν θα είμαι εγώ.
Εγώ θα σου πω όσα γνωρίζω.
Όχι για να τα αποδεχθείς ως αλήθεια, αλλά για να τα αξιολογήσεις μέσα από τη δική σου εμπειρία.
Δεν πιστεύω ότι η σχέση με τον σκύλο μπορεί να χωρέσει μέσα σε απόλυτους κανόνες. Κάθε σκύλος είναι διαφορετικός. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Και κάθε σχέση που δημιουργείται ανάμεσά τους είναι μοναδική.
Αν μέσα από αυτή τη διαδρομή καταφέρεις να κατανοήσεις πραγματικά τον σκύλο σου, τότε ίσως αρχίσεις να κατανοείς καλύτερα και τον άνθρωπο.
Γιατί ο σκύλος δεν μας διδάσκει μόνο πώς να επικοινωνούμε μαζί του. Μας αναγκάζει να κοιτάξουμε βαθύτερα τον ίδιο μας τον εαυτό.
Αυτός είναι ο λόγος που το ονόμασα «Γνώρισε τον Σκύλο σου, Άλλαξε τη Ζωή σου».
Γιατί πιστεύω ότι, όταν αλλάζει πραγματικά η σχέση σου με τον σκύλο, αλλάζει αναπόφευκτα και ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο.