Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει.
Σαν να είναι χρονισμένο. Κάθε φορά που ολοκληρώνεται μία δεκαετία, κάτι χάνεται, κάτι σπάει, κάτι τελειώνει. Ένα reset έρχεται να με συναντήσει. Από εκείνα που ξέρεις ότι συμβαίνουν, χωρίς όμως να γνωρίζεις τους λόγους. Χωρίς να έχεις πλήρη εικόνα των λαθών σου. Χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις γιατί η ζωή διάλεξε πάλι αυτή τη στιγμή για να σε σταματήσει.
Φαίνεται όμως πως κάποιος εκεί ψηλά περνάει πού και πού τα μάτια του από πάνω μου.
Κάθε φορά, όταν κάτι τελειώνει, εμφανίζονται νέοι δάσκαλοι. Σκύλοι και άνθρωποι. Έρχονται στο κατώφλι μου έτοιμοι να μου δείξουν μια άλλη εκδοχή του κόσμου.
Θα ήμουν ικανοποιημένος ακόμα και σήμερα αν έφευγα, γιατί θεωρώ ότι υπήρξα πολύ τυχερός.
Σαρανταπέντε χρόνια πριν ήρθε στη ζωή μου η Λίζα. Με δίδαξε τι σημαίνει μητρότητα.
Λίγο αργότερα, η Πάρκυ με δίδαξε τι σημαίνει αδελφή.
Τρεις δεκαετίες πριν, η Silvi με δίδαξε ότι δεν πρέπει ποτέ να είσαι απόλυτα σίγουρος για τίποτα. Ότι η αλήθεια δεν είναι ακίνητη. Είναι κάτι ζωντανό, μεταβαλλόμενο, που αλλάζει όσο αλλάζεις κι εσύ.
Δύο δεκαετίες πριν παρουσιάστηκε στη ζωή μου ένας δάσκαλος-θαύμα. Ο Μάρσιους. Ένας βελγικός ποιμενικός που με έμαθε τι σημαίνει φιλία. Τι σημαίνει να αγαπάς, να προστατεύεις και να σκύβεις το κεφάλι ακόμα κι όταν μπορείς να κάνεις ζημιά.
Δέκα χρόνια πριν ήρθε ο Τέντυ, σε ένα βουνό της Ζακύνθου, για να μου μιλήσει για την ελευθερία. Ίσως τότε να μην ήμουν ακόμα έτοιμος να κατανοήσω αυτό το μάθημα.
Σήμερα αξιώνομαι να γνωρίζω ανθρώπους και σκύλους στους δρόμους της Κυψέλης που με κάνουν να πιστεύω σε ένα καλύτερο αύριο. Όλοι τους κρύβουν μέσα τους έναν δάσκαλο. Έναν δάσκαλο που οφείλεις να σέβεσαι, γιατί μπορεί να είναι εκείνος που θα σε πάρει από το χέρι και θα σε περάσει στην επόμενη μέρα.
Σας ευχαριστώ όλους.