Ένα χρόνο περίπου πριν είπα ότι επιστρέφω στη δημοσιογραφία.
Και μακάρι να μην το είχα πει.
Γιατί αυτό που είδα ήταν αδιαπραγμάτευτα δύσοσμο.
Εγώ δεν δημοσιογράφησα ποτέ στη ζωή μου ούτε για την προσωπική μου προβολή, ούτε για να γίνω κάποιος, ούτε για να με γνωρίζει ο γείτονας που πουλάει τσιγάρα στο ψιλικατζίδικο.
Η δημοσιογραφία για μένα αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου και ίσως το σοβαρότερο.
Και ο μόνος λόγος που σηκώθηκα να φύγω ήταν γιατί κάποιος δεν τίμησε την υπόσχεσή του να δώσει μια παρουσία στον ετοιμοθάνατο πατέρα μου.
Και γιατί το βράδυ που ο πατέρας μου έφυγε, εγώ αντί να είμαι μέσα στο δωμάτιο ήμουν έξω από το δωμάτιο να μιλάω για μια συνέντευξη της επομένης μέρας.
Δεν έφυγα ούτε επειδή με έδιωξαν, ούτε επειδή δεν τα κατάφερα, ούτε επειδή δεν άντεξα.
Αυτό που είδα — και ζητώ συγγνώμη που έκανα συναισθημάτικη προσωπική αναφορά, δεν το κάνω συνήθως — ξεπερνάει κάθε όριο λογικής.
Προς συλλόγους λοιπόν, μη κυβερνητικές οργανώσεις, φιλοζωικές και πάσης φύσεως ανθρώπους οι οποίοι καθορίζουν αυτή τη στιγμή το μέλλον της φιλοζωίας στην Ελλάδα.
Ακούστε, κυρίες και κύριοι.
Μέσα σε λίγα χρόνια καταφέρατε να στοχοποιηθούν συγκεκριμένοι χώροι στην ελληνική κοινωνία, θέτοντας σε κίνδυνο ελληνικές φυλές και μια ολόκληρη παράδοση που αυτή η χώρα κουβαλά αιώνες τώρα.
Σκύλους που κάθισαν δίπλα μας σε πολέμους, στην επιβίωση, στην ύπαιθρο, στην καθημερινότητα αυτού του τόπου.
Και ταυτόχρονα αστυνομοποιήσατε τον χώρο της φιλοζωίας, δίνοντας στην αστυνομία τη δυνατότητα να καθορίζει το αύριο της σχέσης ανθρώπου και ζώου στην πατρίδα μας.
Μετατρέψατε τις στειρώσεις σε εργαλείο.
Μπαίνοντας μη κυβερνητικές οργανώσεις που δεν έχουν καν έδρα την Ελλάδα και πραγματοποιώντας στειρώσεις σε χώρους που — όπως καταγγέλλουν άνθρωποι — δεν προβλέπονταν για τέτοιου είδους επεμβάσεις.
Χωρίς το μεγαλύτερο μέρος των ζώων να έχει πρόβλημα που να απαιτούσε αυτή την επέμβαση.
Και θεωρώντας ότι αυτή είναι η λύση για την ανοησία του ανθρώπου που παίρνει ένα σκυλί και όταν δεν του αρέσει ή δεν αντέχει οικονομικά την κατάσταση, το πετάει σε έναν δρόμο.
Είναι ενημερωμένοι όλοι.
Οπότε ας μη βγει κάποιος να κάνει τον ανήξερο ή τον υπερασπιστή.
Είναι ενημερωμένα όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης εδώ και ένα χρόνο.
Είναι ενημερωμένος και ο ειδικός γραμματέας για τα ζώα συντροφιάς — κατά την άποψή τους“συντροφιάς”, γιατί εγώ δεν αναγνωρίζω αυτόν τον όρο.
Είστε ενημερωμένοι όλοι.
Και τα είδατε.
Όταν μπαίνει μια μη κυβερνητική οργάνωση και δηλώνει ότι “διδάσκει” αστυνομία και δικαστικούς, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Όταν δηλώνεται δημόσια ότι τα ζώα “δεν χρειάζονται” τα γεννητικά τους όργανα και το ανέχεστε, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Το γεγονός ότι στην Κρήτη ανέβηκε αφίσα που έλεγε «Δεν τα χρειάζομαι», αναφερόμενη στα γεννητικά όργανα ζώου, και το ανέχτηκαν οι Κρητικοί, είναι από τα πράγματα που πραγματικά δεν περίμενα να δω ποτέ στη ζωή μου.
Κυνηγάτε κυνηγούς και ποιμένες γιατί εκπροσωπούν μια παράδοση που δεν θέλετε να αντέξετε.
Θέλετε να τη σβήσετε.
Όπως θέλετε να σβήσετε οτιδήποτε έχει να κάνει με την ελληνική παράδοση, εγκαθιστώντας μια νέα πραγματικότητα στην Ελλάδα που — προσέξτε — δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα εκ της φύσεως.
Η Ελλάδα έχει παράδοση.
Έχει σκυλιά που στάθηκαν δίπλα στον άνθρωπο σε πολέμους, σε βουνά, στην επιβίωση αυτού του τόπου.
Όσον αφορά τους συλλόγους:
Πραγματικά απορώ σε ποιον νόμιζαν ότι μιλάνε.
Ευτυχώς, από τα ελάχιστα σοβαρά πράγματα που έγιναν ποτέ σε αυτή τη χώρα είναι ότι υπάρχει η Διαύγεια.
Και εκεί μέσα υπάρχουν όλα.
Υπάρχουν αποφάσεις.
Υπάρχουν ποσά.
Υπάρχουν συνεργασίες.
Υπάρχουν αναθέσεις.
Υπάρχουν δράσεις.
Προειδοποίησα αρκετές φορές.
Αλλά ακόμα δεν καταλαβαίνετε.
Δεν καταλαβαίνετε ότι αύριο θα κληθείτε να εξηγήσετε πολύ περισσότερα από συνθήματα τύπου:
«Εμείς ούτε μία δραχμή. Εμείς μόνο για το σκύλο.»
Και ο μόνος λόγος που δεν προχώρησα μέχρι σήμερα στην αποκάλυψη όλων των στοιχείων ήταν η προάσπιση του ίδιου του χώρου.
Γιατί δεν ήθελα να μετατραπεί η φιλοζωία σε αρένα.
Δεν ήθελα να καεί ένας ολόκληρος χώρος μέσα στη δυσοσμία, τις προσωπικές επιθέσεις και την απόλυτη κοινωνική απαξίωση.
Αλλά κάποιοι συνεχίζουν να λειτουργούν λες και δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν πλέον άνθρωποι που βλέπουν, διαβάζουν και καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουν.
Προσέξτε κύριοι και κυρίες.
Ο χρόνος τελείωσε και για σας.