Φτάνει. Ζητώ συγνώμη για το redirect άλλα δεν έχει νόημα πια να γράφει κάποιος συνέχεια! Η πολίτικη και οικονομική εξουσία αυτής της χώρας πλέον το τερμάτισε!
Φτάνει με τους νεκρούς.
Φτάνει με τον φόβο.
Φτάνει με τη χειραγώγηση.
Φτάνει με τη μετατροπή της πολιτικής σε τηλεοπτικό προϊόν.
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο αυτή τη δυσοσμία.
Και δεν έχει πια κανένα νόημα να κυνηγά κανείς καθημερινά την επικαιρότητα για να κρίνει ποιος κέρδισε επικοινωνιακά, ποιος έστησε καλύτερο πλάνο, ποιος βγήκε με καλύτερη μουσική υπόκρουση ή ποιος έβαλε πίσω του την Ακρόπολη για να ξεπλύνει όσα κουβαλά.
Οι ευθύνες σας είναι καθολικές.
Όλοι κυβέρνησαν.
Όλοι διαχειρίστηκαν εξουσία.
Όλοι κάποια στιγμή σιώπησαν όταν έπρεπε να συγκρουστούν.
Και όλοι μαζί άφησαν να εκκολαφθούν μέσα στην ελληνική κοινωνία φίδια που σήμερα μεγαλώνουν ξανά.
Η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς τοξικότητας.
Ο Έλληνας ζει συνεχώς μέσα στον φόβο.
Άλλοτε φόβο οικονομικό.
Άλλοτε γεωπολιτικό.
Άλλοτε κοινωνικό.
Άλλοτε φόβο πανδημίας, τρομοκρατίας, πολέμου, επιβίωσης.
Από την απελευθέρωση της Ελλάδας μέχρι σήμερα, σχεδόν κάθε εποχή χτίστηκε πάνω σε κάποιον φόβο.
Και όμως ο Έλληνας δεν γεννήθηκε για να ζει φοβισμένος.
Δεν υπάρχει μέσα στο DNA αυτού του λαού η μόνιμη ψυχολογία του τρομαγμένου ανθρώπου που κοιτά συνέχεια πίσω από την πλάτη του. Κάποτε αυτός ο λαός μπορούσε να διαφωνεί, να συγκρούεται, να χωρίζεται σε στρατόπεδα αλλά ήξερε ακόμα ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο που τον ενώνει.
Σήμερα δεν υπάρχουν καν στρατόπεδα.
Υπάρχουν άνθρωποι διαλυμένοι, απομονωμένοι και θυμωμένοι, που ο καθένας κινείται μόνος του μέσα σε μια κοινωνία χωρίς κοινό προσανατολισμό.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον η πολιτική συνεχίζει να λειτουργεί σαν κακοστημένο επικοινωνιακό show.
Σκηνικά.
Σύμβολα.
Μουσικές.
Φωτισμοί.
Σύμβουλοι εικόνας.
Auto cue.
“Σωστές” ημερομηνίες.
“Σωστοί” συμβολισμοί.
Λες και απευθύνονται σε ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν πια τίποτα.
Λες και η Ακρόπολη μπορεί να ξεπλύνει τα πάντα.
Λες και ένα τραγούδι μπορεί να σβήσει μνήμες.
Λες και η πολιτική έγινε Eurovision.
Και το χειρότερο;
Άνθρωποι που μίλησαν κάποτε πραγματικά για ενότητα, πλήρωσαν ακριβά αυτή τη φωνή.
Υπήρξαν άνθρωποι που όταν έλεγαν “μέχρι εδώ” το εννοούσαν. Το ένιωθες στο στήθος τους. Στον τρόπο που μιλούσαν. Στη φωνή τους. Στον φόβο που ήξεραν ότι θα αντιμετωπίσουν.
Άκουγες τον Γεννηματά και καταλάβαινες ότι πονούσε για τη χώρα. Έτρεχε με καρκίνο για να παλέψει γι αυτη τη χώρα!
Άκουγες τον Ανδρέα να μιλά για εθνική αξιοπρέπεια και ήξερες ότι ήταν έτοιμος να συγκρουστεί.
Έβλεπες τον Καραμανλή να δακρύζει για τη Μακεδονία και ήξερες ότι τα δάκρυα ήταν αληθινά. Στήθηκαν άνθρωποι σε εκτελεστικά αποσπάσματα, πεθάναν παιδιά στο πολυτεχνείο και μετά από αυτό γιατί; Για αυτή την κατάντια; Είναι γεμάτη πόνο αυτή η πατρίδα, Λαμπράκης, Μπακογιάννης, Ηρώ Κωνσταντοπούλου που να κοιτάξεις και να μην δεις κάποιον να θυσιάζεται…ο Αλέξης, ο Καλτεζάς, ο Παύλος ακόμα και άνθρωποι από την άλλη πλευρά για ποιο πράγμα…πείτε μου που να κοιτάξεις… γιατί έφυγαν όλοι αυτοί …για να ζούμε και την επόμενη μέρα και πάλι φοβισμένοι και πάλι διχασμένοι;
Σήμερα τι να πιστέψει ο κόσμος;
Ποιον να εμπιστευτεί;
Τι υπάρχει πίσω από τις κάμερες, πίσω από τους συμβούλους, πίσω από τις λέξεις που μοιάζουν πλέον να διαβάζονται μηχανικά χωρίς ψυχή;
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους ηθοποιούς της πολιτικής.
Χρειάζεται ανθρώπους.
Αν υπάρχει ακόμα άνθρωπος μέσα σας μέσα στην πολίτικη σας πέτσα, τότε ξεχάστε για λίγο τις επικοινωνίες, τους αλγόριθμους, τα trends, τις μετρήσεις και τις σκηνοθεσίες.
Βγείτε έξω και δουλέψτε.
Γιατί η κοινωνία έχει αρχίσει να φτάνει σε σημείο που δεν θυμίζει καμία προηγούμενη εποχή. Και όταν μια κοινωνία χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη της προς τους πάντες, τότε αυτό που ακολουθεί δεν ελέγχεται εύκολα από κανέναν.
Και τότε τα σπασμένα δεν θα τα πληρώσει ξανά ο απλός κόσμος.
Θα τα πληρώσουν εκείνοι που νόμιζαν ότι η πολιτική είναι παιχνίδι εικόνας ενώ γύρω τους η χώρα καιγόταν σιωπηλά.