Ο Γερμανικός Ποιμενικός είναι ίσως το πιο παρεξηγημένο παράδειγμα “έξυπνου σκύλου”. Δεν ξεχωρίζει μόνο για την ευφυΐα του, αλλά για την ανάγκη του να έχει ρόλο. Δημιουργήθηκε για εργασία και συνεργασία με τον άνθρωπο, και αυτό σημαίνει ότι χωρίς κατεύθυνση δεν ηρεμεί — φθείρεται. Μπορεί να γίνει εξαιρετικός σύντροφος, σταθερός και προβλέψιμος, αλλά μόνο όταν υπάρχει καθημερινή δομή, καθαρή επικοινωνία και πραγματική ενασχόληση, όχι περιστασιακές εντολές.
Το λάθος που γίνεται συστηματικά είναι ότι αντιμετωπίζεται σαν “εύκολος” επειδή μαθαίνει γρήγορα. Στην πράξη, η ταχύτητα μάθησης σημαίνει και ταχύτητα αποδόμησης όταν το περιβάλλον είναι λάθος. Αν δεν του δώσεις κατεύθυνση, θα τη βρει μόνος του — και συνήθως αυτό εκφράζεται με ένταση, υπερδιέγερση ή ανεξέλεγκτες συμπεριφορές. Δεν είναι σκύλος για απλή συμβίωση, είναι σκύλος για συνεργασία. Και αυτή η διαφορά είναι που καθορίζει τα πάντα.