Πρέπει να είναι κάποιος βαθιά ανώριμος πολιτικά για να μπαίνει αυτή τη στιγμή σε διαδικασία συνολικής απαξίωσης της εικόνας της χώρας και του Έλληνα πρωθυπουργού, την ώρα που η περιοχή μυρίζει μπαρούτι και η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται σε μια από τις πιο εύθραυστες φάσεις των τελευταίων ετών.
Η κριτική απέναντι σε μια κυβέρνηση είναι απολύτως θεμιτή. Η πολιτική αντιπαράθεση επίσης. Όμως υπάρχει ένα σημείο όπου η εσωτερική κατανάλωση εικόνων, memes, χειραψιών και επικοινωνιακών στιγμών παύει να είναι πολιτική στάση και μετατρέπεται σε εθνική αυτοϋπονόμευση.
Απέναντι δεν υπάρχει μια ήρεμη κατάσταση. Υπάρχει ένας ηγέτης που μετά την απόπειρα ανατροπής του έδειξε ξεκάθαρα ότι δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως διαχειριστής μιας χώρας, αλλά ως άνθρωπος που θεωρεί ότι έχει ιστορική αποστολή.
Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ένα κομμάτι της δημόσιας συζήτησης λειτουργεί λες και όλα είναι τηλεοπτικό πάνελ ή παιχνίδι εντυπώσεων.
Ακόμα και οι ανεξέλεγκτες κοινοποιήσεις μεταφορών οπλικών συστημάτων, στρατιωτικών κινήσεων και επιχειρησιακών εικόνων στα social media παρουσιάζονται σχεδόν σαν θέαμα.
Ποιον ακριβώς ωφελεί αυτό;
Σε μια εποχή όπου οι πληροφορίες ανοιχτής πηγής αναλύονται από τους πάντες, κάθε εικόνα, κάθε βίντεο, κάθε convoy, κάθε μεταφορά μπορεί να συνδυαστεί με άλλα δεδομένα. Και την ίδια στιγμή που οι κοινωνίες φοβούνται την παρακολούθηση, συχνά δημοσιεύουν μόνες τους κρίσιμες πληροφορίες χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται.
Η σοβαρή ενημέρωση χρειάζεται μέτρο. Όχι υστερία. Όχι εθνικό TikTok πάνω σε στρατιωτικές κινήσεις. Όχι μόνιμη ψυχολογία προπολεμικού θεάματος.
Γιατί όταν οι κοινωνίες χάνουν το μέτρο, έρχεται η στιγμή που δεν μπορούν πλέον να ξεχωρίσουν ποιος είναι πολιτικός αντίπαλος και ποιος είναι πραγματικός γεωπολιτικός κίνδυνος.
Και τότε η Ιστορία αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη.