Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια ούτε της εσωτερικής αυτοϋπονόμευσης ούτε της τεχνητής πολεμικής υστερίας.
Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης οφείλουν να καταλάβουν ότι σε περιόδους γεωπολιτικής αστάθειας δεν μπορούν να λειτουργούν ούτε ως μηχανισμοί απαξίωσης της χώρας ούτε ως επιταχυντές πανικού και έντασης. Η συνεχής μετατροπή κάθε κίνησης, κάθε εικόνας και κάθε πληροφορίας σε τηλεοπτικό θέαμα δημιουργεί ένα επικίνδυνο κλίμα σύγχυσης μέσα στην κοινωνία.
Από την άλλη πλευρά όμως, υπάρχει και ένα υπαρκτό δεδομένο που σοβαρές φωνές τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο έχουν επισημάνει εδώ και καιρό: πολλές φορές η πραγματική κίνηση δεν βρίσκεται εκεί όπου κοιτάζουν όλοι.
Η ιστορία έχει δείξει ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί συχνά την ένταση, τη ρητορική πίεση, τις παράλληλες κρίσεις και τον αποπροσανατολισμό ως μέρος της γεωπολιτικής της τακτικής. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε γεγονός αποτελεί “θέατρο”. Σημαίνει όμως ότι η υποβάθμιση πιθανών κινήσεων πίσω από τον θόρυβο της επικαιρότητας είναι εξίσου επικίνδυνη με την υπερβολή.
Γι’ αυτό ακριβώς απαιτείται ψυχραιμία.
Όχι εφησυχασμός.
Όχι πανικός.
Κυρίως όμως όχι μονοδιάστατη ανάγνωση των εξελίξεων.
Το επόμενο διάστημα δεν χρειάζεται να κοιτάμε μόνο μία ημερομηνία ή ένα συγκεκριμένο σημείο έντασης. Χρειάζεται προσοχή σε ολόκληρη την εικόνα:
- στις διπλωματικές κινήσεις,
- στις στρατιωτικές μεταφορές,
- στις διεθνείς συμμαχίες,
- στις ενεργειακές ισορροπίες,
- στις κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο,
- και κυρίως σε όσα περνούν “αθόρυβα” ενώ η κοινή γνώμη κοιτάζει αλλού.
Γιατί στη γεωπολιτική, πολλές φορές ο πραγματικός κίνδυνος δεν βρίσκεται στο προφανές μέτωπο αλλά σε αυτό που κρύβεται πίσω από τον θόρυβο.