Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ανήκουν στο παρελθόν.
Ανήκουν στη μνήμη.
Η 21η Απριλίου δεν είναι απλώς μια ιστορική αναφορά.
Είναι υπενθύμιση του πού μπορεί να οδηγηθεί μια χώρα όταν η πολιτική παύει να υπηρετεί τον ρόλο της.
Πριν από εκείνη τη μέρα, η Ελλάδα δεν κατέρρευσε ξαφνικά.
Είχε ήδη περάσει από μια περίοδο έντονης αποσταθεροποίησης. Η ρήξη ανάμεσα στον βασιλέα Κωνσταντίνο και τον Γεώργιο Παπανδρέου δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση προσώπων. Ήταν η αρχή μιας βαθιάς θεσμικής κρίσης.
Η πολιτική σκηνή μετατράπηκε σε πεδίο αντιπαραθέσεων.
Η ουσία χάθηκε.
Η ισορροπία διαλύθηκε.
Και όταν το σύστημα χάνει τα αντίβαρά του, δεν χρειάζεται πολύ για να παρασυρθεί.
Η συνέχεια είναι γνωστή.
Επιλογές που δεν είχαν πραγματική κοινωνική νομιμοποίηση, στηρίξεις χωρίς βάθος, κινήσεις που αγνόησαν το λαϊκό αίσθημα, οδήγησαν τελικά σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της χώρας.
Η 21η Απριλίου δεν προέκυψε από το πουθενά.
Ήταν το αποτέλεσμα μιας πορείας που είχε ήδη ξεκινήσει.
Και όταν ήρθε η ώρα της αποκατάστασης,
χρειάστηκε κάτι περισσότερο από μια αλλαγή προσώπων.
Χρειάστηκε μια επιστροφή.
Ένα όνομα που να μπορεί να σταθεί ως σημείο αναφοράς.
Να επαναφέρει την έννοια της σταθερότητας και να θεμελιώσει ξανά τη δημοκρατία.
Η μεταπολίτευση δεν είναι απλώς ένα πολιτικό γεγονός.
Είναι η στιγμή που η χώρα ξαναβρήκε το έδαφος κάτω από τα πόδια της.
Και αυτό το έδαφος, για πολλούς, συνδέθηκε με ένα συγκεκριμένο όνομα.
Σήμερα, δεκαετίες μετά, η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε εκείνο το σημείο.
Αλλά η δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα είναι ξανά παρούσα.
Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν, που στηρίζουν, που παραμένουν συνδεδεμένοι με κομματικές γραμμές.
Και είναι απολύτως σεβαστό.
Αυτό όμως δεν αναιρεί μια πραγματικότητα:
Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν νιώθει ότι εκπροσωπείται.
Δεν βλέπει καθαρό εκφραστή.
Δεν διακρίνει όραμα που να μπορεί να τον συμπεριλάβει.
Και όταν αυτή η αίσθηση αρχίζει να γενικεύεται,
δεν δημιουργεί απαραίτητα σύγκρουση.
Δημιουργεί σιωπή.
Μια σιωπή που δεν είναι αδιαφορία.
Είναι συσσώρευση.
Σήμερα, ημέρα που είναι, δεν υπάρχει λόγος για υπερβολές.
Υπάρχει λόγος για μνήμη.
Και μια ευχή.
Η Ελλάδα να μη βρεθεί ποτέ ξανά σε συνθήκες όπου θα δοκιμαστεί η ελευθερία της.
Ούτε εξωτερικά, ούτε εσωτερικά.
Και κυρίως, να μη φτάσει ποτέ στο σημείο να χρειαστεί ξανά ένα όνομα
για να ξαναχτίσει αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.