Ενημερώθηκα για κάποιες συγκεντρώσεις που σκέφτονται να πραγματοποιήσουν φιλόζωοι, με αφορμή δημόσιες τοποθετήσεις γύρω από το θέμα των αδέσποτων και των ευθανασιών. Από όσα διαβάζω και αντιλαμβάνομαι, πιθανολογώ ότι επειδή γίνεται αναφορά σε κινητοποιήσεις απέναντι στις «απόψεις συγκεκριμένου προσώπου», πρόκειται για τις δηλώσεις του κυρίου Αχιλλέα Μπέου
Θα το πω καθαρά.
Πέφτετε σε παγίδα.
Μια δήλωση, όσο προκλητική κι αν είναι, δεν αλλάζει το νομικό πλαίσιο της χώρας. Οι διαδικασίες που αφορούν τις ευθανασίες ζώων συντροφιάς δεν καθορίζονται από τηλεοπτικές κουβέντες ή δημόσιες εκρήξεις. Υπάρχει νομοθεσία, υπάρχουν όρια και υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Γι’ αυτό και θεωρώ ότι ο πραγματικός κίνδυνος δεν βρίσκεται στη δήλωση την ίδια. Βρίσκεται σε αυτό που δημιουργείται μετά από αυτήν.
Όταν μια κοινωνία οδηγείται σε κλίμα έντασης και στρατοπέδων, η συζήτηση παύει να αφορά τα ζώα. Μετατρέπεται σε πολιτικό θέαμα. Οι μεν φωνάζουν περισσότερο, οι δε απαντούν πιο επιθετικά, και τελικά χάνεται η ουσία. Το μόνο που μένει είναι ένας θόρυβος.
Και αυτόν τον θόρυβο δεν θα τον πληρώσει κανένας πολιτικός.
Θα τον πληρώσει ο ίδιος ο σκύλος.
Γιατί μέσα σε τέτοιες συνθήκες αρχίζει να αλλάζει επικίνδυνα ο δημόσιος διάλογος. Εμφανίζονται ξανά λέξεις όπως «επικίνδυνα αδέσποτα», «αγέλες», «ανεξέλεγκτες καταστάσεις», «υπερβολικοί φιλόζωοι». Η κοινωνία διχάζεται και το πραγματικό πρόβλημα μένει άλυτο.
Οι φωνές που στρέφονται ενάντια στα δικαιώματα του σκύλου δεν πρέπει να μετατρέπονται σε κεντρικό πολιτικό γεγονός. Πρέπει να απαξιώνονται πολιτικά και κοινωνικά. Να αντιμετωπίζονται ως αντιλήψεις που δεν έχουν θέση σε μια σύγχρονη κοινωνία και όχι ως αφορμή για μια νέα σύγκρουση δρόμου.
Η προστασία των ζώων δεν χρειάζεται εκρήξεις. Χρειάζεται σοβαρότητα, γνώση του νομικού πλαισίου, πίεση εκεί που πραγματικά παράγεται πολιτική και κυρίως ψυχραιμία. Γιατί όταν κυριαρχεί μόνο η ένταση, ανοίγουν συζητήσεις που στο τέλος μπορεί να γυρίσουν εναντίον των ίδιων των ζώων.