Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου και αφήνουν το αποτύπωμά τους. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, πολύ πιο σπάνιοι, που στέκονται δίπλα σου σε μια κρίσιμη στιγμή χωρίς να ζητήσουν ποτέ αντάλλαγμα. Άνθρωποι που δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν, αλλά να σε εμποδίσουν να χάσεις τον εαυτό σου.
Η δική μου ιστορία με τον Λεωνίδα Βραχάτη ξεκινά όταν ήμουν μόλις δεκαέξι ετών.
Τότε απέκτησα το πρώτο μου μπάσο. Ένα όργανο που κατάφεραν να μου προσφέρουν η μητέρα μου και ο καλύτερός μου φίλος, ο Γιώργος Δέτσης. Για ένα παιδί που ζούσε και ανέπνεε για τη μουσική, εκείνο το όργανο δεν ήταν απλώς ένα μουσικό εργαλείο. Ήταν η είσοδος σε έναν ολόκληρο κόσμο.
Λίγα χρόνια αργότερα έπαιζα στους Leviathan και πίστευα ότι η ζωή μου θα ακολουθούσε τον δρόμο της μουσικής. Όμως στα δεκαοκτώ μου μπήκε δυναμικά στη ζωή μου η δημοσιογραφία. Και όπως συμβαίνει συχνά όταν είμαστε νέοι, θεώρησα ότι έπρεπε να διαλέξω.
Μουσική ή δημοσιογραφία.
Πίστεψα ότι δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν.
Έτσι άφησα τη μουσική πίσω μου.
Κάποια στιγμή, γύρω στα δεκαεννιά με είκοσι μου χρόνια, βρέθηκα ξανά στο εργαστήριο του Λεωνίδα Βραχάτη μαζί με τον Γιώργο. Ο Λεωνίδας με κοίταξε και μου έκανε μια ερώτηση που δεν περίμενα.
«Γιατί παράτησες τη μουσική;»
Του εξήγησα πως είχα επιλέξει τη δημοσιογραφία και πως θεωρούσα αδύνατο να ακολουθήσω και τους δύο δρόμους ταυτόχρονα.
Τότε μου έκανε μια δεύτερη ερώτηση.
«Τι θα χρειαζόταν για να επιστρέψεις;»
Για αστείο, του έδειξα ένα μπάσο που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο εργαστήριο.
Δεν ήταν ένα συνηθισμένο μπάσο.
Ήταν ένα όργανο που είχε κατασκευάσει για έναν γνωστό Έλληνα μπασίστα. Ένα μπάσο που έφερε το όνομα Hydria.
Το όνομα δεν είχε επιλεγεί τυχαία. Η σχεδίασή του αντλούσε έμπνευση από την αρχαία ελληνική υδρία, το αγγείο που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας για να μεταφέρουν νερό. Ένα σύμβολο μεταφοράς, διατήρησης και συνέχειας.
Η Hydria δεν ήταν απλώς μια σειρά μπάσων.
Ήταν μια φιλοσοφία κατασκευής.
Ήταν η προσωπική υπογραφή του Λεωνίδα Βραχάτη.
Και κάπως έτσι, μέσα από μια κουβέντα που ξεκίνησε σχεδόν σαν αστείο, η Hydria πέρασε στα χέρια μου.
Πέρασαν δεκαετίες από τότε.
Η δημοσιογραφία με πήγε σε δρόμους που ποτέ δεν είχα φανταστεί. Η ζωή άλλαξε πολλές φορές πορεία. Άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν. Ολόκληρες εποχές πέρασαν.
Όμως η Hydria παρέμεινε.
Βρίσκεται ακόμη στα χέρια μου.
Όχι μόνο ως μουσικό όργανο, αλλά ως υπενθύμιση μιας πολύ μεγαλύτερης αλήθειας.
Ότι μερικές φορές το σημαντικότερο δώρο δεν είναι το αντικείμενο.
Είναι ο άνθρωπος που το προσφέρει.
Ο Λεωνίδας Βραχάτης δεν προσπάθησε να μου πουλήσει ένα μπάσο.
Προσπάθησε να σώσει ένα κομμάτι του εαυτού μου που κινδύνευε να χαθεί.
Και ίσως γι’ αυτό, τόσα χρόνια αργότερα, όταν κρατώ ακόμη τη Hydria στα χέρια μου, δεν σκέφτομαι μόνο το ξύλο, τα ηλεκτρικά ή τον ήχο της.
Σκέφτομαι έναν άνθρωπο που πίστεψε σε ένα παιδί πριν ακόμη πιστέψει το ίδιο στον εαυτό του.
Και αυτή είναι μια αξία που δεν μπορεί να μετρηθεί ούτε σε χρήματα ούτε σε χρόνια.
Είναι η αξία των ανθρώπων που εμφανίζονται στη ζωή μας την κατάλληλη στιγμή και μας θυμίζουν ποιοι πραγματικά είμαστε.