Η αλήθεια έχει μνήμη

Και τώρα είναι ώρα για αλήθειες.

Δεν ξεκίνησα την έρευνα για να επιβεβαιώσω κάποιο προσωπικό αφήγημα. Δεν ξεκίνησα για να συγκρουστώ με ανθρώπους ή οργανώσεις. Ξεκίνησα γιατί αναζήτησα την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι ότι η ιστορία που συζητάμε σήμερα δεν ξεκινά με τον Νόμο Άργος.

Ξεκινά πολύ νωρίτερα.

Το 2008.

Εκείνη την εποχή μία φιλοζωική οργάνωση με το όνομα «Χίμαιρα» βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας. Η οργάνωση είχε παρουσία στα μέσα ενημέρωσης, φιλοζωικές δράσεις και έντονη δημόσια δραστηριότητα.

Την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε επικοινωνία μεταξύ εμού και ανθρώπων της οργάνωσης. Μάλιστα πραγματοποιήθηκε συνάντηση στο Γαλάτσι με σκοπό να εξεταστεί πιθανή συνεργασία με το κέντρο εκπαίδευσης στο οποίο εργαζόμουν τότε.

Η συνεργασία δεν έγινε ποτέ.

Και ο λόγος ήταν ένας.

Η ιδέα της «Αστυνομίας Ζώων».

Για πρώτη φορά άκουσα να παρουσιάζεται οργανωμένα η αντίληψη ότι η φιλοζωία πρέπει να αποκτήσει χαρακτηριστικά αστυνόμευσης και ελέγχου.

Η διαφωνία μου ήταν απόλυτη.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι οι λέξεις «φιλοζωία» και «αστυνομία» μπορούν να συνυπάρχουν στην ίδια πρόταση χωρίς να αλλοιώνεται η ίδια η έννοια της φιλοζωίας.

Για τον λόγο αυτό αποχώρησα.

Όχι επειδή διαφωνούσα με την προστασία των ζώων.

Αλλά επειδή θεωρούσα και θεωρώ μέχρι σήμερα ότι άλλο πράγμα είναι η προστασία και άλλο η επιτήρηση.

Άλλο η ευαισθητοποίηση και άλλο η αστυνόμευση.

Από εκείνο το σημείο και μετά κράτησα αποστάσεις, αλλά κράτησα και κάτι ακόμη.

Τη μνήμη.

Γι’ αυτό και όταν εμφανίστηκε πολλά χρόνια αργότερα ο Νόμος Άργος, αναγνώρισα αμέσως ιδέες, λογικές και κατευθύνσεις που είχα συναντήσει ήδη από το 2008.

Όταν ο νόμος παρουσιάστηκε δημόσια, το ίδιο κιόλας βράδυ πραγματοποίησα εκπομπή στο κανάλι μου Inside the Dogs Mind.

Ήταν μία από τις πρώτες εκπομπές που ασχολήθηκαν αποκλειστικά με το περιεχόμενό του.

Και ακολούθησαν πολλές ακόμη.

Τότε λειτουργούσα ως εκπαιδευτής σκύλων που έβλεπε να διαμορφώνεται ένα νέο πλαίσιο για τους σκύλους και τους ανθρώπους τους.

Στην πορεία όμως συνέβη κάτι που άλλαξε τα πάντα.

Όταν είδα μη κυβερνητική οργάνωση που συμμετείχε στην υλοποίηση του συγκεκριμένου νομοθετικού πλαισίου, διατηρώντας παράλληλα θεσμικές σχέσεις και συνεργασίες με κρατικούς φορείς και υπουργεία, να στρέφεται δικαστικά εναντίον πολίτη και δημοσιογράφου με χαρακτηριστικά αγωγής τύπου SLAPP, κατάλαβα ότι η υπόθεση είχε πλέον ξεπεράσει τα όρια της φιλοζωίας.

Εκείνη τη στιγμή πέταξα από πάνω μου την ιδιότητα του εκπαιδευτή σκύλων.

Όχι επειδή έπαψα να αγαπώ τους σκύλους.

Αλλά επειδή αυτό που είχα πλέον μπροστά μου δεν ήταν υπόθεση σκύλων.

Ήταν υπόθεση θεσμών.

Ήταν υπόθεση δημόσιας λογοδοσίας.

Ήταν υπόθεση δημοσιογραφικής έρευνας.

Από τότε μέχρι σήμερα ενημερώθηκαν πολιτικά κόμματα, βουλευτές, μέσα ενημέρωσης και οργανώσεις. Κατατέθηκαν στοιχεία. Τέθηκαν ερωτήματα. Δημιουργήθηκαν φάκελοι.

Γι’ αυτό και δεν έχω ανάγκη από όψιμους ήρωες.

Η ιστορία είναι καταγεγραμμένη.

Οι ημερομηνίες υπάρχουν.

Οι εκπομπές υπάρχουν.

Τα αρχεία υπάρχουν.

Και η αλήθεια έχει ένα πρόβλημα για όσους θέλουν να την ξαναγράψουν.

Έχει μνήμη.

Συνεχίζεται