Υπάρχει ένα ερώτημα που αποφεύγουμε εδώ και δεκαετίες.
Πώς γίνεται μια χώρα να ζητά συνεχώς λύσεις, αλλά να μην κάνει ποτέ το πρώτο βήμα που απαιτείται για να βρεθούν;
Το σημερινό πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα θυμίζει περισσότερο αρένα παρά δημοκρατία. Κόμματα που αλληλοκατηγορούνται, πολιτικοί που μιλούν μόνο στους δικούς τους ψηφοφόρους, πολίτες που έχουν μετατρέψει τα κοινωνικά δίκτυα σε πεδίο μάχης, λες και η καταστροφή του «απέναντι» θα λύσει τα προβλήματα της χώρας.
Δεν θα τα λύσει.
Δεν τα έλυσε ποτέ.
Η Ελλάδα δεν πρόκειται να σωθεί από μία παράταξη απέναντι σε μια άλλη. Ούτε από έναν ηγέτη απέναντι σε έναν άλλο. Ούτε από ένα hashtag απέναντι σε ένα άλλο.
Η Ελλάδα θα αρχίσει να ξαναγίνεται Ελλάδα τη στιγμή που θα συμβεί κάτι που σήμερα μοιάζει αδιανόητο:
Να καθίσουν όλοι στο ίδιο τραπέζι.
Όχι για να συμφωνήσουν σε όλα.
Όχι για να εγκαταλείψουν τις ιδέες τους.
Όχι για να σταματήσει η πολιτική αντιπαράθεση.
Αλλά για να αναγνωρίσουν ότι υπάρχουν ορισμένα ζητήματα που είναι μεγαλύτερα από τα κόμματα, μεγαλύτερα από τις καριέρες τους και μεγαλύτερα ακόμη και από τις προσωπικές τους φιλοδοξίες.
Η δημογραφική κατάρρευση.
Η παιδεία.
Η παραγωγή.
Η υγεία.
Η θέση της χώρας σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα.
Αυτά δεν έχουν χρώμα.
Δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερά.
Δεν είναι κυβερνητικά ούτε αντιπολιτευτικά.
Είναι ζητήματα επιβίωσης.
Κι όμως, αντί να αναζητούμε κοινό έδαφος, αναζητούμε συνεχώς νέους λόγους για να χωριστούμε ακόμη περισσότερο.
Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση της εποχής μας είναι ότι η λύση βρίσκεται πάντα σε κάποιον άλλον. Σε έναν νέο πολιτικό, σε ένα νέο κόμμα, σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση.
Ίσως όμως η λύση να βρίσκεται σε κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο ταυτόχρονα:
Να αποδεχθούμε ότι κανείς μόνος του δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.
Ούτε η κυβέρνηση.
Ούτε η αντιπολίτευση.
Ούτε οι δημοσιογράφοι.
Ούτε οι πολίτες.
Ούτε τα κοινωνικά δίκτυα.
Η Ελλάδα χτίστηκε όταν άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις κατάφεραν να συνυπάρξουν κάτω από έναν κοινό σκοπό.
Και ίσως η μεγαλύτερη πολιτική πράξη σήμερα να μην είναι μια ακόμη κραυγή.
Ίσως να είναι μια καρέκλα.
Μια άδεια καρέκλα γύρω από ένα τραπέζι που περιμένει ακόμη εκείνους που θα βρουν το θάρρος να καθίσουν απέναντι ο ένας από τον άλλον και να μιλήσουν.
Γιατί το πρώτο βήμα για να ξαναγίνει η χώρα Ελλάδα είναι το βήμα που δεν έγινε ποτέ.
Να καθίσουμε όλοι στο ίδιο τραπέζι.