Υπάρχει κάτι βαθιά υποκριτικό στον τρόπο που ανοίγει κάθε φορά η συζήτηση για το Predator και τις παρακολουθήσεις.
Ξαφνικά, παρουσιάζεται σαν να ανακαλύψαμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος παρακολουθείται.
Σαν να ζούσαμε μέχρι χθες σε έναν κόσμο ιδιωτικότητας και ελευθερίας, και μια μέρα εμφανίστηκε ένα λογισμικό που κατέστρεψε το προσωπικό απόρρητο.
Μόνο που η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή.
Το προσωπικό απόρρητο του απλού πολίτη έχει διαλυθεί εδώ και χρόνια.
Όχι με τη βία.
Αλλά με τη συναίνεσή του.
Κουβαλάμε συνεχώς πάνω μας συσκευές που γνωρίζουν:
πού βρισκόμαστε,
με ποιον μιλάμε,
τι αγοράζουμε,
τι φοβόμαστε,
τι ψάχνουμε,
τι σκεφτόμαστε,
τι ώρα κοιμόμαστε,
ακόμα και πότε αλλάζει η ψυχολογία μας.
Κάμερες παντού.
GPS παντού.
Μικρόφωνα παντού.
Cloud παντού.
Και φυσικά social media, όπου εκατομμύρια άνθρωποι παραδίδουν μόνοι τους κάθε κομμάτι της ζωής τους για λίγα δευτερόλεπτα προσοχής.
Το πιο ειρωνικό;
Όλα αυτά δεν επιβλήθηκαν με βασανιστήρια ή στρατιωτικό νόμο.
Επιβλήθηκαν με ένα κουμπί που έγραφε:
«Αποδέχομαι τους όρους χρήσης».
Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, ανοίγει ξαφνικά μια τεράστια δημόσια συζήτηση για το Predator λες και τώρα ανακαλύψαμε την παρακολούθηση.
Όχι.
Το Predator δεν αποκάλυψε ότι υπάρχει έλεγχος.
Αυτό ήταν ήδη γνωστό εδώ και δεκαετίες.
Όσοι εργάστηκαν στο ρεπορτάζ παλαιότερων εποχών γνωρίζουν πολύ καλά ότι ακόμη και τη δεκαετία του ’90 υπήρχαν τεχνολογίες παρακολούθησης που ο μέσος πολίτης ούτε φανταζόταν.
Η δυνατότητα να ακούσει κάποιος συνομιλίες από απόσταση δεν είναι επιστημονική φαντασία του 2026.
Η διαφορά είναι αλλού.
Το πραγματικό σοκ του Predator ήταν ότι έφερε ξανά στην επιφάνεια ένα ερώτημα που η κοινωνία προσπαθεί χρόνια να ξεχάσει:
Ποιος παρακολουθεί ποιον…
και ποιος ελέγχει αυτούς που παρακολουθούν;
Γιατί εδώ αρχίζει η υποκρισία.
Όταν ο απλός πολίτης παραδίδει καθημερινά τα δεδομένα του σε εταιρείες, εφαρμογές και αλγόριθμους, η κοινωνία το θεωρεί φυσιολογικό.
Όταν όμως η παρακολούθηση αγγίξει πολιτικούς, δημοσιογράφους ή πρόσωπα εξουσίας, τότε ξαφνικά το απόρρητο παρουσιάζεται ως ιερό δικαίωμα.
Λες και υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη ιδιωτικότητας:
μία για τους πολλούς,
και μία για όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία.
Η αλήθεια είναι ακόμη πιο άβολη:
Η κοινωνία δεν υπερασπίζεται πραγματικά το προσωπικό απόρρητο.
Υπερασπίζεται την ψευδαίσθηση ότι αυτό εξακολουθεί να υπάρχει.
Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο της εποχής μας.
Όχι ότι μας παρακολουθούν.
Αλλά ότι συνεχίζουμε να ζούμε σαν να μην το γνωρίζουμε ήδη.