Μπράβο στον Ολυμπιακό. Πραγματικά μπράβο. Όταν μία ελληνική ομάδα πετυχαίνει κάτι τέτοιο, αυτό είναι χαρά για τον αθλητισμό, για τον κόσμο της ομάδας, για μία χώρα που έχει ανάγκη και από στιγμές υπερηφάνειας και από στιγμές εκτόνωσης.
Όμως υπάρχει και ένα άλλο ερώτημα. Ίσως πιο σοβαρό από το ίδιο το αποτέλεσμα ενός αγώνα.
Αυτό είναι το πρωτοσέλιδο της χώρας σήμερα;
Την ώρα που η περιοχή γύρω μας θυμίζει πυριτιδαποθήκη. Την ώρα που η Τουρκία βρίσκεται σε εσωτερικό αναβρασμό. Την ώρα που η κοινωνία στην Ελλάδα βράζει από θεσμική δυσπιστία, οικονομική ασφυξία και πολιτική τοξικότητα. Την ώρα που η τεχνολογία αλλάζει βίαια τον ίδιο τον τρόπο που λειτουργεί ο άνθρωπος, η ενημέρωση και η δημοκρατία.
Και όμως, ένα μεγάλο μέρος του επικοινωνιακού συστήματος συνεχίζει να λειτουργεί σαν να βρισκόμαστε σε μια ατελείωτη αθλητική εκπομπή.
Δεν είναι υποτίμηση προς τον αθλητισμό αυτό. Είναι ερώτημα προτεραιοτήτων.
Γιατί σε σοβαρές εποχές, το πρωτοσέλιδο αποκαλύπτει και τη σοβαρότητα μιας κοινωνίας. Αποκαλύπτει τι επιλέγει να κοιτάξει πρώτο όταν ξυπνά το πρωί. Και σήμερα μοιάζουμε όλο και περισσότερο με κοινωνία που εκπαιδεύεται να κοιτάζει συνεχώς αλλού. Πάντα κάτι πιο εύκολο, πιο ασφαλές, πιο καταναλώσιμο.
Ο αθλητισμός έγινε πολλές φορές στην ιστορία εργαλείο ενότητας. Έγινε όμως και εργαλείο αποσυμπίεσης. Ένας ασφαλής χώρος όπου εκτονώνεται η ένταση ώστε να μη φτάσει ποτέ εκεί που πραγματικά φοβάται το σύστημα. Στην πολιτική σκέψη. Στην κοινωνική απαίτηση. Στην ουσιαστική συζήτηση.
Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί όταν μία χώρα συζητά περισσότερο για ένα αποτέλεσμα αγώνα παρά για το πού πηγαίνει ιστορικά, γεωπολιτικά και κοινωνικά, τότε δεν φταίνε μόνο τα μέσα ενημέρωσης. Φταίει και η ίδια η κοινωνία που αποδέχεται σιωπηλά αυτή την αντικατάσταση της πραγματικότητας με διαρκή περισπασμό.
Μπράβο λοιπόν στον Ολυμπιακό.
Αλλά αν αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που θεωρείται αρκετά σημαντικό για να γίνει πρωτοσέλιδο σήμερα, τότε ίσως το πρόβλημα να είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποδόσφαιρο.