Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η υπερβολή. Η υπερβολή υπήρχε πάντα στην πολιτική επικοινωνία. Το πρόβλημα είναι ότι πλέον έχει χαθεί κάθε μέτρο ιστορικής και συμβολικής βαρύτητας.
Τη μία εμφανίζεται ένας πολιτικός ως «εκλεκτός» μέσα από λόγια που αποδίδονται αυθαίρετα σε μορφές όπως ο Άγιος Παΐσιος. Την άλλη συγκρίνεται με τον Ιωάννη Καποδίστρια — μια προσωπικότητα που συνδέθηκε με συγκρότηση κράτους, διπλωματία, δολοφονία και ιστορικό βάρος που δεν χωρά σε viral caption του Facebook.
Και το χειρότερο; Αυτές οι συγκρίσεις δεν γίνονται πια για να ανοίξει σοβαρή πολιτική συζήτηση. Γίνονται για engagement. Για reactions. Για shares. Για αλγόριθμο.
Η επικοινωνία στην Ελλάδα έχει αρχίσει να λειτουργεί σαν φτηνό fan fiction της πολιτικής ιστορίας. Ο ένας γίνεται «νέος εθνάρχης», ο άλλος «μεσσίας», ο τρίτος «Καποδίστριας». Κανείς όμως δεν μιλά για πολιτικές θέσεις, διοικητική ικανότητα, πραγματικά αποτελέσματα ή ιστορικές αναλογίες με ουσία.
Κάποτε η προπαγάνδα απαιτούσε τουλάχιστον ανθρώπους που ήξεραν να γράφουν. Σήμερα πολλές φορές μοιάζει σαν να έχει αντικατασταθεί από πρόχειρα captions, συναισθηματικά shortcuts και εικόνες φτιαγμένες να πυροδοτούν αντανακλαστικά.
Και κάπου εκεί χάνεται η ίδια η αξία των ιστορικών προσώπων. Γιατί όταν χρησιμοποιείς κάθε εβδομάδα έναν νέο «σωτήρα», στο τέλος δεν τιμάς ούτε τον πολιτικό που προωθείς ούτε την ιστορία που επικαλείσαι.