Όταν ο Γιώργος Τράγκας μου είπε ότι θα κάνουμε θέμα τον τεκτονισμό και τις μασονικές στοές στην Ελλάδα, οφείλω να πω ότι από όλα όσα είχα ακούσει μέχρι τότε ήθελα πραγματικά να δω τι ακριβώς συμβαίνει.
Και η απάντηση ήρθε πολύ γρήγορα.
Όχι μέσα από “μυστικές αποκαλύψεις”, ούτε μέσα από θεωρίες τρόμου, αλλά μέσα από τους ίδιους τους τέκτονες, οι οποίοι χωρίς να το καταλαβαίνουν αποκάλυπταν το βασικότερο στοιχείο όλης της ιστορίας:
Τον συμβολισμό.
Ο τεκτονισμός σαφέστατα αποτελεί έναν χώρο όπου συγκεντρώνονται άνθρωποι που ανήκουν ή επιθυμούν να ανήκουν σε κύκλους επιρροής και εξουσίας.
Και γύρω από αυτό χτίστηκε διαχρονικά μια ολόκληρη αισθητική:
σύμβολα, στολές, τελετές, τίτλοι, μάτια που “βλέπουν τα πάντα”, αναφορές από τον Όσιρι μέχρι κάθε πιθανό μυστικιστικό μοτίβο που μπορεί να προκαλέσει δέος ή φόβο στον μέσο άνθρωπο.
Και φυσικά οι ατελείωτες ιστορίες για “τελετές μύησης”.
Αν ισχύουν όλα όσα ακούγονται για φέρετρα, σκοτεινές δοκιμασίες και ψυχολογικά παιχνίδια, προσωπικά θα έδινα και την περιουσία που δεν έχω για να δω μία από αυτές τις τελετές από κοντά.
Όχι γιατί πιστεύω σε μεταφυσικές δυνάμεις.
Αλλά γιατί όλο αυτό μοιάζει περισσότερο με μηχανισμό ψυχολογικής επιρροής και δημιουργίας μύθου παρά με οτιδήποτε υπερφυσικό.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται ο “αόρατος γορίλλας”.
Για όσους δεν γνωρίζουν το γνωστό ψυχολογικό πείραμα, άνθρωποι κοιτούσαν συγκεντρωμένοι μια ομάδα που αντάλλασσε πάσες με μπάλα, τόσο συγκεντρωμένοι που δεν έβλεπαν έναν άνθρωπο ντυμένο γορίλλα να περνά μπροστά τους.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει διαχρονικά και με τον τεκτονισμό.
Ο κόσμος κοιτά τις “πάσες”:
- τον σατανισμό,
- τις τελετές,
- τα σπαθιά,
- τις στολές,
- τα σενάρια,
- τις θεωρίες τρόμου,
- τα “αντιχριστιανικά” αφηγήματα.
Και τελικά χάνει τον κεντρικό άξονα.
Ότι δηλαδή άνθρωποι εξουσίας συναντιούνται, συζητούν, δικτυώνονται και δημιουργούν κύκλους επιρροής.
Αυτό είναι το πραγματικό θέμα.
Όχι αν κάποιος φόρεσε μανδύα ή στάθηκε μέσα σε έναν κύκλο με κεριά.
Και υπάρχει ακόμα κάτι που προσωπικά μου έκανε εντύπωση παρακολουθώντας τις συνεντεύξεις και τις έρευνες του Γιώργου Τράγκα πάνω στο θέμα.
Ξαφνικά, οποιοσδήποτε μεγάλος πέρασε από αυτή τη χώρα, βαφτιζόταν εκ των υστέρων “τέκτων”.
Από εποχές της Επανάστασης μέχρι πολιτικούς, στρατιωτικούς, διανοούμενους και προσωπικότητες που δεν υπάρχουν πια για να απαντήσουν.
Και εύλογα δημιουργείται μια απορία:
Υπάρχει πραγματική τεκμηρίωση για όλους αυτούς τους ανθρώπους ή δημιουργήθηκε μεταγενέστερα ένας μύθος που στόχο είχε να ντύσει τον τεκτονισμό με αίγλη ιστορικής παντοδυναμίας;
Γιατί αν κάποιοι συμμετείχαν πράγματι σε τέτοιους κύκλους, είναι βέβαιο ότι δεν το έκαναν για να παίζουν με σπαθάκια ή να φορούν στολές θεατρικής παράστασης.
Το έκαναν γιατί η εξουσία πάντα αναζητά δίκτυα.
Και αυτό είναι κάτι πολύ πιο γήινο, πολύ πιο πραγματικό και πολύ πιο σημαντικό από κάθε ιστορία τρόμου που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.
Ο αόρατος γορίλλας είναι παντού.
Και δυστυχώς οι περισσότεροι εξακολουθούν να κοιτούν μόνο τις πάσες.
Θυμάμαι μάλιστα ότι όταν γυρίσαμε στο σταθμό μετά τη συνέντευξη του Μανέα, γύρισα και ρώτησα τον Γιώργο Τράγκα αν τελικά του δόθηκε η άδεια επειδή είναι τέκτων.
Ο Γιώργος έσκασε στα γέλια.