Πάμε τώρα σε ένα φανταστικό σενάριο.
Μάλλονόχι και τόσο φανταστικό μέσα σε αυτή τη δυστοπία που λέγεται Ελλάδα.
Φανταστείτε λοιπόν ότι κάποιος είχε αδικήσει έναν άνθρωπο. Ότι τον είχε κυνηγήσει, του είχε κλείσει πόρτες επαγγελματικά και τον είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο.
Φανταστείτε τώρα, χρόνια μετά, να έρχεται η εκδίκηση σχεδόν στο πιάτο.
Ένας νεαρός ρεπόρτερ να κρατά στα χέρια του υλικό που θα ήθελε να έχει ο οποιοσδήποτε εκείνη τη στιγμή. Υλικό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν χτύπημα επιστροφής απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις.
Δεν πρόκειται να φωτογραφίσω ούτε το θέμα ούτε τη χρονική στιγμή.
Γιατί τιμώ μέχρι σήμερα μια απόφαση που πήρε ο Γιώργος Τράγκας δίνοντάς μου — για δεύτερη φορά — τη δυνατότητα να επιλέξω αν κάτι θα δημοσιοποιηθεί ή όχι.
Είπα όχι!
Αυτό που κρατούσα στα χέρια μου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Ίσως μάλιστα να υπήρχε και προσωπικός λόγος για να χρησιμοποιηθεί. Ίσως να αποτελούσε απάντηση για πράγματα που είχε υποστεί ο ίδιος στο παρελθόν.
Δεν το έκανε όμως.
Σεβάστηκε την άποψη ενός πιτσιρικά ρεπόρτερ.
Το θέμα δεν ξανασυζητήθηκε ποτέ.
Εδώ βρίσκεται κάτι που αρκετοί δεν κατάλαβαν ποτέ για τον Τράγκα.
Δεν ήταν “άγιος”. Ούτε προσπαθώ να τον παρουσιάσω έτσι.
Ήταν όμως πραγματικός δάσκαλος της δημοσιογραφίας σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο:
Είχε κόφτη όταν έβλεπε καθαρή αδικία.
Και αυτός ο κόφτης, σε αντίθεση με όσα λέγονται σήμερα, λειτουργούσε ακόμη και όταν υπήρχε προσωπικό κόστος ή προσωπικό συναίσθημα.
Θα το επαναλάβω για ακόμη μία φορά.
Οι άνθρωποι έχουν πολλά πρόσωπα. Το ποιο επιλέγει να δει κανείς είναι προσωπική επιλογή.
Αυτό όμως που θεωρώ ανεπίτρεπτο είναι να ανοίγουν στόματα όταν κάποιος δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του και ταυτόχρονα να παραμένουν κλειστά στόματα ανθρώπων που γνωρίζουν μεγάλο μέρος της “αλήθειας”.
Ο Γιώργος μπορεί να έψαξε υπερβολική ασφάλεια, τα τελευταία χρόνια έδειξε αρκετά αποφασισμένος όλα αυτά να πάνε “υπέρ προσπάθειας”. Μπορεί στο παρελθόν να φοβήθηκε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Μπορεί να παρασύρθηκε από πιέσεις, πληροφορίες και ανθρώπους.
Δεν έχασε όμως ποτέ — και το λέω αυτό εν τιμή — την ενσυναίσθησή του απέναντι σε μια κοινωνία που πονούσε.
Ο Τράγκας δεν έκρυψε ποτέ ότι ήταν πλούσιος.
Άλλοι το κρύβουν.
Δεν έκρυψε ποτέ επίσης ότι αν τον χτυπήσεις, η απάντηση θα είναι πολλαπλή.
Τουλάχιστον ήταν ειλικρινής απέναντι σε αυτό που ήταν.
Και κάτι ακόμη.
Ο Τράγκας δεν είναι το μόνο στοχοποιημένο πρόσωπο σε αυτή τη χώρα που πέθανε και ξαφνικά άνοιξαν στόματα ανθρώπων που δεν είχαν το θάρρος να μιλήσουν όταν εκείνος μπορούσε να απαντήσει.
Υπάρχουν πολλά ανθρώπινα συναισθήματα που ελέγχονται.
Η ζήλια δεν είναι ένα από αυτά.
Και τώρα ίσως κάποιος πεταχτεί να πει:
«Γιατί τον παρουσιάζεις τόσο καλό;»
Η απάντησή μου είναι απλή.
Γιατί πέρα από τη δική μου αλήθεια — όχι τη δική σας, τη δική μου — κουβαλάω και κάτι ακόμη σαν Έλληνας.
Μεγάλωσα με την αντίληψη ότι όταν το χώμα σκεπάσει τα μάτια ενός ανθρώπου, κάποια πράγματα τελειώνουν εκεί.
Το τι θα κάνει η Δικαιοσύνη είναι δικό της θέμα.
Όταν όμως βλέπεις ανθρώπους που ευνοήθηκαν, που στηρίχθηκαν ή που ωφελήθηκαν να ανοίγουν το στόμα τους για λίγα λεπτά δημοσιότητας χωρίς να καταλαβαίνουν τι πραγματικά λένε, τότε πρέπει να αποδεχτούν ότι υπάρχουν και κάποιοι αρκετά “τρελοί” ώστε να σταθούν απέναντι σε αυτή τη λογική.
Ακόμη κι αν δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από αυτό.
Ίσα ίσα, μπορεί να έχουν μόνο να χάσουν.
Τα άρθρα θα συνεχιστούν.