«Δεν είναι καλή στιγμή για μένα. Έχω αυτό το πράγμα που λέγεται Ιράν… Αν πάω, θα με φάνε. Αν δεν πάω, πάλι θα με φάνε». Αυτή ήταν η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ όταν ρωτήθηκε αν θα παραστεί στον γάμο του γιου του, εν μέσω της πολεμικής κρίσης με το Ιράν. “Αυτό το πράγμα”…είναι μια έκφραση που θυμίζει άλλες εποχές…
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα της εποχής.
Όχι το αν θα πάει ή δεν θα πάει στον γάμο.
Αλλά το γεγονός ότι την ώρα που ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται πάνω σε γεωπολιτικό ναρκοπέδιο, με πολέμους, πυρηνικές απειλές, οικονομική ασφυξία και κοινωνίες στα όρια νευρικής κατάρρευσης, ο δημόσιος λόγος του ηγέτη της ισχυρότερης στρατιωτικής δύναμης του κόσμου περιστρέφεται γύρω από το πώς θα φανεί επικοινωνιακά η παρουσία του σε μια οικογενειακή εκδήλωση.
Αυτό δεν ακούγεται σαν ηγέτης υπερδύναμης. Ακούγεται σαν άνθρωπος που μετράει δημοσκοπικά pixels ενώ ο κόσμος φλέγεται.
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη αρρώστια της σύγχρονης πολιτικής: η εικόνα έγινε σημαντικότερη από την ουσία. Οι κοινωνίες βυθίζονται στην ανασφάλεια και οι ηγεσίες λειτουργούν σαν διαχειριστές εντυπώσεων.
Οι πολίτες δεν αγωνιούν για το αν ένας πρόεδρος θα βγάλει φωτογραφίες σε έναν γάμο. Αγωνιούν για το αν αύριο θα υπάρξει νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, αν η Ευρώπη θα παρασυρθεί βαθύτερα σε πολεμική τροχιά και αν ολόκληρες κοινωνίες θα πληρώσουν το τίμημα πολιτικών εγωισμών και επικοινωνιακών παιχνιδιών.
Όταν όμως η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα, τότε οι ηγέτες αρχίζουν να λειτουργούν σαν influencers με πυρηνικά.
Και αυτό είναι ίσως πιο επικίνδυνο από τις ίδιες τις συγκρούσεις.